Eén krater, twee kleuren

Vanuit de lucht keek Polly neer in één enorme krater. Hij was meer dan tweeëntwintigduizend jaar oud en groot genoeg voor een dorpje en twee meren. Een strook land liep door het midden. Aan elke kant had het water een andere kleur: het ene meer blauw, het andere groen.

From high in the sky, Polly looked down into one huge crater. It was more than twenty-two thousand years old and big enough to hold a small town and two lakes. A strip of land crossed the middle. On each side, the water was a different color: one lake blue, one lake green.

De twee meren zijn eigenlijk één stuk water, verbonden door een kanaal onder het land. Maar alles eromheen ziet er anders uit. Het blauwe meer is dieper en weerspiegelt de lucht. Het groene meer ligt bij planten en kleine algen, en die maken het water groen.

The two lakes are really one piece of water, joined by a channel under the land. But everything around them looks different. The blue lake is deeper and reflects the sky. The green lake sits near plants and tiny algae, which turn its color green.

Polly vloog laag over de strook land tussen de kleuren. Ze zag vissersboten aan de ene kant en koeien op de heuvels aan de andere. Dikke mist rolde binnen en bedekte eerst het groene meer, daarna het blauwe.

Polly flew low along the strip of land between the colors. She saw fishing boats on one side and cows on the hills above the other. Thick fog rolled in and covered first the green lake, then the blue one.

Ze ging op een oud stenen muurtje zitten en wachtte tot de mist optrok. Toen dat gebeurde, lagen beide meren er nog, blauw en groen, net als eerst.

She sat on an old stone wall and waited for the fog to clear. When it did, both lakes were still there, blue and green, just as before.