Isang Brasong Nakakatikim

Mag-abot ka at humipo ng isang bagay, at mararamdaman mo ang hugis at tekstura nito. Ang pugitang nag-aabot ay may ginagawang mas kakaiba: natitikman nito agad ang hinihipo, sa pamamagitan ng daan-daang sipsip sa bawat braso.

Reach out and touch something, and you feel its shape and texture. An octopus reaching out does something stranger: it tastes what it touches, instantly, through hundreds of suckers lining each arm.

Natuklasan kamakailan ng mga siyentipiko na may mga espesyal na receptor ang mga sipsip ng pugita na wala sa ibang hayop, gawa para maramdaman ang mga kemikal na hindi natutunaw sa tubig. Dahil dito, kayang ipasok ng pugita ang isang braso sa madilim na siwang ng bato at agad malaman kung ano ang nagtatago roon, pagkain, panganib, o wala man, nang hindi kailangang makita ito o hilahin muna palabas.

Scientists recently discovered that octopus suckers contain special receptors unlike anything found in other animals, built to sense chemicals that do not dissolve in water. This lets an octopus slide an arm into a dark crack in the rocks and immediately know what is hiding there, food, danger, or nothing at all, without needing to see it or pull it out first.

Isa itong ganap na kakaibang paraan ng pagdanas sa mundo, ang paghipo at panlasa na pinagsama sa iisang pandama, kumalat sa walong malayang braso. Para sa pugitang nangangaso sa ganap na dilim, mas magamit pa iyon kaysa sa anumang mata.

It is a completely different way of experiencing the world, touch and taste combined into a single sense, spread across eight independent arms. For an octopus hunting in total darkness, that combination might be more useful than eyes ever could be.