Kalahating Kupula

Sa ikaapat na araw, nagpasya si Polly na akyatin ang Kalahating Kupula. Hindi sa sikat na daanan ng kable sa likod (sarado ito para sa panahon), kundi sa ere. Ang hilagang mukha ng Kalahating Kupula ay halos tuwid na tumataas mula sa sahig ng lambak. Ito ay 1,500 metro ng makinis na granite, pinakintab ng isang glacier 15,000 taon na ang nakalipas.

On the fourth day, Polly decided to climb Half Dome. Not on the famous cable route up the back (it was closed for the season anyway), but in the air. Half Dome's north face rises almost straight up from the valley floor. It is 1,500 metres of smooth granite, polished by a glacier 15,000 years ago.

Nagsimula siya sa unang liwanag. Lumipad siya mula sa isang kakahuyan ng pine malapit sa Mirror Lake at dahan-dahang umakyat sa mga paikot-ikot.

She started at first light. She flew from a pine grove near Mirror Lake and climbed slowly in spirals.

Sa tatlong daang metro pataas, sumama siya sa isang kawan ng mga puting-lalamunan na swift. Dose-dosena sila. Sila ang pinakamabilis na maliliit na ibon na nakasama ni Polly sa paglipad. Sila ay kumikislap at sumisigaw sa kanyang tabi. Si Polly ang pinakamabagal na ibon sa ere. Hindi naman ito alintana ng mga swift.

At three hundred metres up, she joined a flock of white-throated swifts. There were dozens of them. They were the fastest small bird Polly had ever flown with. They flashed and screamed past her. Polly was the slowest bird in the air. The swifts did not seem to mind.

Lumakas ang hangin sa limang daang metro. Mainit na ang granite mula sa araw. Ang mainit na bato ay nagpapainit sa hangin sa itaas nito. Ang mainit na hangin ay umaangat. Ang pag-angat ng hangin ang nagdala kay Polly pataas. Umakyat siya sa mahahabang arko, hinahayaan ang bato na gawin ang trabaho.

The wind picked up at five hundred metres. The granite was already warm from the sun. Warm rock heats the air above it. Hot air rises. Rising air lifted Polly. She climbed in long arcs, letting the rock do the work.

Sa kalagitnaan ng taas, nagpahinga siya sa isang maliit na ledge. Mula roon, nakita niya ang daanan ng kable. Ang mga metal na kable ay nakalatag sa hubad na bato na parang mahabang payat na gulugod. Sarado ang mga ito para sa tagsibol. Pagsapit ng Hulyo, daan-daang tao ang aakyat dito araw-araw.

Halfway up, she rested on a small ledge. From there she could see the cable route. The metal cables lay along the bare rock like a long thin spine. They were closed for spring. By July, hundreds of people a day would climb them.

Sa tuktok, patag ang granite. Isang daang metro ang lapad, bahagyang nakahilig, may ilang maliliit na bunton ng bato kung saan minarkahan ng mga tao ang kanilang mga summit.

At the top, the granite was flat. A hundred metres across, slightly tilted, with a few small piles of stones where humans had marked their summits.

Naglakad siya papunta sa gilid ng diving board, ang sikat na nakabitin na slab, at tumingin pababa. Ang lambak ay parang maliit na laso sa ibaba. Napakalapit ng El Capitan na pakiramdam niya ay kaya niyang lumipad papunta rito. Ang mga puno sa sahig ng canyon ay parang maliliit na balahibo.

She walked to the edge of the diving board, the famous overhanging slab, and looked down. The valley was a small ribbon below. El Capitan was so close she felt she could fly to it. The trees on the canyon floor looked like fuzz.

Nanatili siya sa gilid ng mahabang panahon. Pagkatapos ay humakbang siya mula sa labi sa isang maliit na kalmadong pagsisid at agad na bumangon upang dumulas sa kurba ng kupula pababa.

She stayed at the edge a long time. Then she pushed off the lip in a small calm dive and pulled up almost immediately to glide along the curve of the dome on the way down.