Het Baikalmeer

Polly werd wakker op de vijfde ochtend en de wereld was water geworden.

Polly woke up on the fifth morning and the world had become water.

De trein reed langs de zuidelijke oever van het Baikalmeer. Het meer vulde het hele raam: niet zozeer een meer als wel een zee, behalve dan de perfecte stilte en de onmogelijke helderheid van de kleur, die een blauw was dat ergens diep onder het oppervlak leek te beginnen en omhoog rees.

The train was running along the southern shore of Lake Baikal. The lake filled the entire window: not a lake so much as a sea, except for the perfect stillness and the impossible clarity of the colour, which was a blue that seemed to start somewhere deep below the surface and rise up.

Igor, de visser, was al twee uur wakker. Hij stond bij het raam met een klein notitieboekje.

Igor, the fisherman, had been awake for two hours. He was at the window with a small notebook.

"Baikal," zei hij. "Het is het diepste meer ter wereld. Zestienhonderdtweeënveertig meter op het diepste punt. Het is ook het oudste meer. Vijfentwintig miljoen jaar oud. De meeste meren vullen zich in de loop der tijd met sediment. Baikal ligt in een slenk die nog steeds groeit. De bodem zakt sneller dan het sediment het kan vullen."

"Baikal," he said. "It is the deepest lake in the world. One thousand six hundred and forty-two metres at its deepest point. It is also the oldest lake. Twenty-five million years old. Most lakes fill in with sediment over time. Baikal is in a rift valley that is still growing. The bottom drops faster than the sediment can fill it."

Het water buiten was zo helder dat Polly de rotsblokken op de bodem van het meer kon zien in de ondiepe gebieden. De helderheid is tot veertig meter in de juiste omstandigheden.

The water outside was so clear that Polly could see boulders on the lake floor in the shallow areas. The clarity is up to forty metres in the right conditions.

"Het bevat ook," zei Igor, "drieëntwintig procent van al het niet-bevroren zoetwater op aarde. Meer dan alle Noord-Amerikaanse Grote Meren samen."

"It also holds," Igor said, "twenty-three percent of all the unfrozen fresh water on Earth. More than all the North American Great Lakes combined."

Polly keek naar het meer. Het zag er niet uit als drieëntwintig procent van iets. Het leek op een enkel stil blauw ding.

Polly looked at the lake. It did not look like twenty-three percent of anything. It looked like a single still blue thing.

De trein stopte bij station Slyudyanka. Igor stapte uit. Hij schudde Polly's vleugelpunt met twee vingers, plechtig. "Drie dagen vissen. Dan naar huis." Hij zwaaide door het raam en was weg.

The train stopped at Slyudyanka station. Igor got off. He shook Polly's wing tip with two fingers, gravely. "Three days fishing. Then home." He waved through the window and was gone.

Nog drie uur lang reed de trein langs de oever. Een groep Baikalrobben stak hun hoofden boven het oppervlak uit, een kilometer uit de kust. Ze zijn de enige puur zoetwaterrobben ter wereld.

For three more hours, the train ran the shore. A group of Baikal seals popped their heads above the surface a kilometre offshore. They are the world's only purely freshwater seal species.

Polly dacht na over schaal. Onder haar was water ouder dan haar soort. In dat water was een kleine roze garnaal genaamd Epischura die nergens anders op aarde bestond. Het hield het meer helder. Het hield het al twintig miljoen jaar helder.

Polly thought about scale. Below her was water older than her species. Inside that water was a tiny pink shrimp called Epischura that did not exist anywhere else on Earth. It kept the lake clear. It had been keeping it clear for twenty million years.