Het Lichaam Dat Denkt

Op de derde ochtend zette Chiara een nieuw experiment op. Ze plaatste een kleine doolhof van acryl op de bodem van de tank. In het midden lag een stukje krabvlees. De muren waren doorzichtig, maar de route was ingewikkeld: twee keer rechtsaf, een keer linksaf, en een klein poortje dat maar van één kant open kon.

On the third morning, Chiara set up a new experiment. She placed a small acrylic maze on the floor of the tank. There was a piece of crab meat at the centre. The walls were clear, but the route was complex: two right turns, a left, and a small gate that opened from one side only.

Pasta keek vanuit haar hoek toe. Chiara stapte achteruit.

Pasta watched from her corner. Chiara stepped back.

Wat Polly vervolgens zag, had ze nog nooit eerder gezien.

What Polly saw next was something she had never seen before.

Pasta stuurde twee armen naar de doolhof voordat haar lichaam de hoek verliet. De twee armen bewogen onafhankelijk. Eén ging over de bovenkant. De andere gleed over de vloer, de doolhof in. De armen werkten niet samen. Ze bewogen alsof het aparte wezens waren.

Pasta sent two arms toward the maze before her body left the corner. The two arms moved independently. One went over the top. The other slid along the floor, into the maze. The arms did not coordinate. They moved as if they were separate creatures.

Dit was geen metafoor. Een octopus heeft ongeveer vijfhonderd miljoen neuronen. Twee derde daarvan zit niet in de centrale hersenen. Ze zitten in de armen. Elke arm heeft zijn eigen zenuwstelsel. Elke arm kan eenvoudige problemen zelfstandig oplossen.

This was not a metaphor. An octopus has about five hundred million neurons. Two thirds of them are not in the central brain. They are in the arms. Each arm has its own nervous system. Each arm can solve simple problems on its own.

De eerste arm volgde de gang. Hij bereikte de eerste bocht, pauzeerde, voelde, en draaide. De tweede arm vond het kleine poortje en onderzocht de randen. De eerste arm bereikte het poortje van binnenuit. De tweede arm duwde van buitenaf. Het poortje ging open.

The first arm threaded the corridor. It hit the first turn, paused, felt, and turned. The second arm found the small gate and tested its edges. The first arm reached the gate from inside. The second arm pushed from outside. The gate opened.

De arm nam het krabvlees.

The arm took the crab meat.

Pasta had haar lichaam niet uit haar hoek verplaatst.

Pasta had not moved her body from her corner.

Chiara, die de video bekeek, zuchtte langzaam uit. "De armen hebben het eten gepakt. Heeft de octopus de doolhof opgelost, of hebben de twee armen het samen opgelost? We weten het niet."

Chiara, watching the video, exhaled slowly. "The arms got the food. Did the octopus solve the maze, or did the two arms solve it together? We do not know."

Polly keek naar Pasta. De octopus strekte zich langzaam uit, verzamelde haar armen, en trok het krabvlees naar haar snavel.

Polly looked at Pasta. The octopus stretched slowly, gathered her arms together, and pulled the crab meat to her beak.

Er is een uitdrukking die wetenschappers gebruiken wanneer ze een wezen niet in de categorieën kunnen plaatsen die ze eerder hadden. Vreemde intelligentie. Polly had gedacht dat het poëtisch was. Vandaag herzag ze dat. Het zou letterlijk kunnen zijn.

There is a phrase scientists use when they cannot fit a creature into the categories they had before they met it. Alien intelligence. Polly had thought it was poetic. Today she revised that. It might be literal.