Ang Katawang Nag-iisip

Sa ikatlong umaga, nag-set up si Chiara ng bagong eksperimento. Naglagay siya ng maliit na acrylic maze sa sahig ng tangke. May piraso ng karne ng alimango sa gitna. Malinaw ang mga pader, pero komplikado ang ruta: dalawang kanan, isang kaliwa, at maliit na pinto na nagbubukas mula sa isang gilid lamang.

On the third morning, Chiara set up a new experiment. She placed a small acrylic maze on the floor of the tank. There was a piece of crab meat at the centre. The walls were clear, but the route was complex: two right turns, a left, and a small gate that opened from one side only.

Nanonood si Pasta mula sa kanyang sulok. Umatras si Chiara.

Pasta watched from her corner. Chiara stepped back.

Ang sumunod na nakita ni Polly ay isang bagay na hindi pa niya nakikita kailanman.

What Polly saw next was something she had never seen before.

Nagpadala si Pasta ng dalawang braso patungo sa maze bago pa man umalis ang kanyang katawan sa sulok. Ang dalawang braso ay gumalaw nang mag-isa. Ang isa ay dumaan sa itaas. Ang isa naman ay dumaan sa sahig, papasok sa maze. Hindi nag-coordinate ang mga braso. Gumalaw sila na parang magkahiwalay na nilalang.

Pasta sent two arms toward the maze before her body left the corner. The two arms moved independently. One went over the top. The other slid along the floor, into the maze. The arms did not coordinate. They moved as if they were separate creatures.

Hindi ito isang talinghaga. Ang pugita ay may humigit-kumulang limang daang milyong neurons. Dalawang-katlo nito ay wala sa sentral na utak. Nasa mga braso ito. Ang bawat braso ay may sariling nervous system. Ang bawat braso ay kayang lutasin ang simpleng problema nang mag-isa.

This was not a metaphor. An octopus has about five hundred million neurons. Two thirds of them are not in the central brain. They are in the arms. Each arm has its own nervous system. Each arm can solve simple problems on its own.

Ang unang braso ay naglakbay sa koridor. Umabot ito sa unang liko, huminto, nagmasid, at lumiko. Ang pangalawang braso ay natagpuan ang maliit na pinto at sinubukan ang mga gilid nito. Ang unang braso ay umabot sa pinto mula sa loob. Ang pangalawang braso ay nagtulak mula sa labas. Bumukas ang pinto.

The first arm threaded the corridor. It hit the first turn, paused, felt, and turned. The second arm found the small gate and tested its edges. The first arm reached the gate from inside. The second arm pushed from outside. The gate opened.

Kinuha ng braso ang karne ng alimango.

The arm took the crab meat.

Hindi gumalaw ang katawan ni Pasta mula sa kanyang sulok.

Pasta had not moved her body from her corner.

Si Chiara, habang nanonood ng video, ay dahan-dahang huminga. "Nakuha ng mga braso ang pagkain. Ang pugita ba ang nakalutas ng maze, o ang dalawang braso ba ang nakalutas nito nang magkasama? Hindi natin alam."

Chiara, watching the video, exhaled slowly. "The arms got the food. Did the octopus solve the maze, or did the two arms solve it together? We do not know."

Tumingin si Polly kay Pasta. Dahan-dahang nag-unat ang pugita, pinagsama-sama ang kanyang mga braso, at hinila ang karne ng alimango papunta sa kanyang tuka.

Polly looked at Pasta. The octopus stretched slowly, gathered her arms together, and pulled the crab meat to her beak.

May isang parirala na ginagamit ng mga siyentipiko kapag hindi nila maipasok ang isang nilalang sa mga kategoryang mayroon sila bago nila ito makilala. Alien intelligence. Akala ni Polly ay makata ito. Ngayon, binago niya iyon. Maaaring literal ito.

There is a phrase scientists use when they cannot fit a creature into the categories they had before they met it. Alien intelligence. Polly had thought it was poetic. Today she revised that. It might be literal.