Sis Arkasından Kapanıyor

Son öğleden sonrasında Polly yine kıyının yükseklerine uçtu. Altında çay tarlaları, iki gölüyle krater ve priolonun hâlâ yaşadığı sessiz orman uzanıyordu. Yukarıdan ada tam olarak ne ise öyle görünüyordu: yavaşça yeşile soğuyan eski bir yanardağ zinciri.

On her last afternoon, Polly flew high above the coast again. Below her lay the tea fields, the crater with its two lakes, and the quiet forest where the priolo still lives. From up there, the island looked like what it is: a chain of old volcanoes, still slowly cooling into green.

Balıkçı tekneleri limana dönüyor, kararan denizde ince beyaz izler bırakıyordu. Kıyı yolu boyunca ışıklar birer birer yandı. Sahilden duman kokusu yükseldi.

Fishing boats were heading back to the harbor, leaving thin white lines on the darkening sea. Lights came on one by one along the coast road. The smell of smoke drifted up from the shore.

Okyanustan sis geldi, bütün hafta olduğu gibi. Önce krateri, sonra çay tarlalarını, sonra limanı örttü ve adayı yavaşça gözden sakladı. Polly bunu daha önce de görmüştü.

Fog rolled in from the ocean, just as it had all week. It covered the crater, then the tea fields, then the harbor, hiding the island slowly from view. Polly had seen it do this before.

Son ışık solarken açık suya doğru uçtu. Arkasında ada akşam yemeğini yer altında pişirmeye, çayını yaprak yaprak yetiştirmeye ve ormanında küçük gri bir kuşu güvende tutmaya devam ediyordu.

She flew out over open water as the last light faded. Behind her, the island kept cooking its dinner underground, growing its tea leaf by leaf, and keeping a small grey bird safe in its forest.