Η Ομίχλη Κλείνει Πίσω Της

Το τελευταίο της απόγευμα, η Πόλι πέταξε ξανά ψηλά πάνω από την ακτή. Από κάτω της απλώνονταν τα χωράφια με το τσάι, ο κρατήρας με τις δύο λίμνες και το ήσυχο δάσος όπου ζει ακόμη ο πριόλο. Από εκεί ψηλά, το νησί έμοιαζε με αυτό που είναι: μια αλυσίδα από παλιά ηφαίστεια που κρυώνουν αργά και γίνονται πράσινα.

On her last afternoon, Polly flew high above the coast again. Below her lay the tea fields, the crater with its two lakes, and the quiet forest where the priolo still lives. From up there, the island looked like what it is: a chain of old volcanoes, still slowly cooling into green.

Ψαρόβαρκες γύριζαν στο λιμάνι, αφήνοντας λεπτές λευκές γραμμές πάνω στη θάλασσα που σκοτείνιαζε. Τα φώτα άναβαν ένα ένα κατά μήκος του παραλιακού δρόμου. Η μυρωδιά του καπνού ανέβαινε από την ακτή.

Fishing boats were heading back to the harbor, leaving thin white lines on the darkening sea. Lights came on one by one along the coast road. The smell of smoke drifted up from the shore.

Ομίχλη ήρθε από τον ωκεανό, όπως όλη την εβδομάδα. Σκέπασε τον κρατήρα, μετά τα χωράφια με το τσάι, μετά το λιμάνι, κρύβοντας αργά το νησί. Η Πόλι το είχε ξαναδεί αυτό.

Fog rolled in from the ocean, just as it had all week. It covered the crater, then the tea fields, then the harbor, hiding the island slowly from view. Polly had seen it do this before.

Πέταξε προς τα ανοιχτά καθώς έσβηνε το τελευταίο φως. Πίσω της, το νησί συνέχιζε να μαγειρεύει το δείπνο του κάτω από τη γη, να μεγαλώνει το τσάι του φύλλο φύλλο και να κρατάει ασφαλές ένα μικρό γκρίζο πουλί μέσα στο δάσος του.

She flew out over open water as the last light faded. Behind her, the island kept cooking its dinner underground, growing its tea leaf by leaf, and keeping a small grey bird safe in its forest.