அவளுக்குப் பின்னால் மூடுபனி மூடிக்கொள்கிறது

தன் கடைசி பிற்பகலில் பாலி மீண்டும் கடற்கரைக்கு மேலே உயரமாகப் பறந்தாள். அவளுக்குக் கீழே தேயிலை வயல்கள், இரண்டு ஏரிகளைக் கொண்ட பள்ளம், ப்ரியோலோ இன்னும் வாழும் அமைதியான காடு. அந்த உயரத்திலிருந்து தீவு உண்மையில் எப்படியோ அப்படியே தெரிந்தது: பழைய எரிமலைகளின் ஒரு சங்கிலி, மெதுவாகப் பசுமையாக ஆறிக்கொண்டிருக்கிறது.

On her last afternoon, Polly flew high above the coast again. Below her lay the tea fields, the crater with its two lakes, and the quiet forest where the priolo still lives. From up there, the island looked like what it is: a chain of old volcanoes, still slowly cooling into green.

மீன்பிடிப் படகுகள் துறைமுகத்துக்குத் திரும்பிக்கொண்டிருந்தன, இருண்டு வரும் கடலில் மெல்லிய வெள்ளைக் கோடுகளை விட்டுச் சென்றன. கடலோரச் சாலையில் ஒவ்வொன்றாக விளக்குகள் எரிந்தன. கரையிலிருந்து புகையின் வாசனை மேலே எழுந்தது.

Fishing boats were heading back to the harbor, leaving thin white lines on the darkening sea. Lights came on one by one along the coast road. The smell of smoke drifted up from the shore.

வாரம் முழுவதும் போலவே கடலிலிருந்து மூடுபனி வந்தது. அது முதலில் பள்ளத்தையும், பிறகு தேயிலை வயல்களையும், பிறகு துறைமுகத்தையும் மூடி, தீவை மெதுவாக மறைத்தது. இதை பாலி முன்பும் பார்த்திருக்கிறாள்.

Fog rolled in from the ocean, just as it had all week. It covered the crater, then the tea fields, then the harbor, hiding the island slowly from view. Polly had seen it do this before.

கடைசி வெளிச்சம் மங்கும்போது அவள் திறந்த கடலை நோக்கிப் பறந்தாள். அவளுக்குப் பின்னால், தீவு தன் இரவு உணவை மண்ணுக்குள் சமைத்துக்கொண்டும், தன் தேயிலையை இலை இலையாக வளர்த்துக்கொண்டும், தன் காட்டில் ஒரு சிறிய சாம்பல் நிறப் பறவையைப் பாதுகாத்துக்கொண்டும் இருந்தது.

She flew out over open water as the last light faded. Behind her, the island kept cooking its dinner underground, growing its tea leaf by leaf, and keeping a small grey bird safe in its forest.