De mist sluit zich achter haar

Op haar laatste middag vloog Polly weer hoog boven de kust. Onder haar lagen de theevelden, de krater met zijn twee meren, en het stille bos waar de priolo nog leeft. Van daarboven zag het eiland eruit als wat het is: een keten van oude vulkanen, die langzaam afkoelt tot groen.

On her last afternoon, Polly flew high above the coast again. Below her lay the tea fields, the crater with its two lakes, and the quiet forest where the priolo still lives. From up there, the island looked like what it is: a chain of old volcanoes, still slowly cooling into green.

Vissersboten voeren terug naar de haven en trokken dunne witte lijnen over de donker wordende zee. Langs de kustweg gingen de lichten een voor een aan. De geur van rook dreef omhoog vanaf de kust.

Fishing boats were heading back to the harbor, leaving thin white lines on the darkening sea. Lights came on one by one along the coast road. The smell of smoke drifted up from the shore.

Mist rolde binnen vanaf de oceaan, net als de hele week. Hij bedekte de krater, toen de theevelden, toen de haven, en verborg het eiland langzaam. Polly had dit al eerder gezien.

Fog rolled in from the ocean, just as it had all week. It covered the crater, then the tea fields, then the harbor, hiding the island slowly from view. Polly had seen it do this before.

Ze vloog weg over open water terwijl het laatste licht verdween. Achter haar bleef het eiland zijn avondeten onder de grond koken, zijn thee blaadje voor blaadje verbouwen, en een klein grijs vogeltje veilig houden in zijn bos.

She flew out over open water as the last light faded. Behind her, the island kept cooking its dinner underground, growing its tea leaf by leaf, and keeping a small grey bird safe in its forest.