Dokuz Ada, Üç Levha

Polly, siyah volkanik kayalardan oluşan bir kıyı şeridinin üzerinde alçaktan süzüldü; yeşil tarlalar tam uçurumun kenarına kadar uzanıyor, içerilerde ise sis yuvarlak tepelerin üstünde ağır ağır kayıyordu. Burası, Azorlar'ı oluşturan dokuz adanın en büyüğü olan São Miguel'di; Kuzey Atlantik'in ortasında tek başına duruyordu. Tuzlu hava ıslak toprak ve biçilmiş çim kokusuna karışıyordu ve aşağıda bir yerde, henüz göremediği bir çiftlikten bir horoz ötüyordu.

Polly came in low over a coastline of black volcanic rock, where green fields ran right up to the cliff edge and mist slid slowly across rounded hills further inland. This was São Miguel, the largest of the nine islands that make up the Azores, sitting alone in the middle of the North Atlantic. Salt air mixed with the smell of wet earth and cut grass, and somewhere below a rooster called out from a farm she could not yet see.

Bütün ada varlığını okyanus tabanının çok altındaki bir dikişe borçlu: kıtaları taşıyan büyük levhalardan üçünün birbirine yavaşça sürttüğü bir yere. Kuzey Amerika bir yöne çekiyor, Avrupa başka bir yöne, Afrika da güneyden bastırıyor; bu üç kenarın buluştuğu yerde ısı ve basınç, yer kabuğundaki çatlaklardan yukarı yol buluyor. Bu zincirdeki her ada aynı şekilde, her seferinde tek bir patlamayla, ateşten ve soğuyan kayadan başka hiçbir şey olmadan yükseldi.

The whole island exists because of a seam far below the ocean floor, a place where three of the great plates that carry the continents grind slowly against each other. North America pulls one way, Europe another, and Africa presses in from the south, and where the three edges meet, heat and pressure find their way up through cracks in the crust. Every island in this chain was built the same way, one eruption at a time, out of nothing but fire and cooling rock.

São Miguel'de neredeyse her tarlanın kenarında bir ortanca çiti var: mavi, mor, bazen de yumuşak pembe; öyle sık dikilmişler ki manzaranın üstüne boyanmış gibi duruyorlar. Çiftçiler bu bitkileri on dokuzuncu yüzyılda Asya'dan yalnızca meralar arasındaki sınırları belirtmek için getirmişti; adanın imzası olacaklarını hiç ummamışlardı. Minerallerce zengin volkanik toprak, taçyapraklarını dünyanın hemen her yerinde yetişen aynı çiçekten daha koyu bir maviye çeviriyor.

Almost every field on São Miguel is edged by a hedge of hydrangeas, blue and violet and sometimes a soft pink, planted so thickly they look painted onto the landscape. Farmers brought the plants from Asia in the nineteenth century simply to mark the borders between pastures, never expecting them to become the island's signature. The volcanic soil, rich in minerals, turns their petals a deeper blue than the same flower grows almost anywhere else in the world.

Daha içerilerde yeşil tepeler yükseliyor, Polly'nin kıyıdan içini göremediği geniş ve sessiz havzaların çevresinde kıvrılıyordu. Aralarından bir yerden hafifçe buhar yükseliyordu, gri gökyüzüne karşı ince beyaz iplikler gibi. Polly de bunu neyin çıkardığını görmek için uçuşunu yükseklere çevirdi.

Further inland, the green hills rose and folded around wide, quiet basins that Polly could not see into from the coast. Steam rose faintly from somewhere among them, thin white threads against the grey sky, and she turned her flight toward the high ground to see what was making it.