Negen eilanden, drie platen

Polly kwam laag binnen over een kustlijn van zwart vulkanisch gesteente, waar groene weiden tot aan de rand van de klif liepen en de mist verderop landinwaarts traag over de ronde heuvels schoof. Dit was São Miguel, het grootste van de negen eilanden die samen de Azoren vormen, alleen midden in de Noord-Atlantische Oceaan. Zilte lucht vermengde zich met de geur van natte aarde en gemaaid gras, en ergens beneden kraaide een haan op een boerderij die ze nog niet kon zien.

Polly came in low over a coastline of black volcanic rock, where green fields ran right up to the cliff edge and mist slid slowly across rounded hills further inland. This was São Miguel, the largest of the nine islands that make up the Azores, sitting alone in the middle of the North Atlantic. Salt air mixed with the smell of wet earth and cut grass, and somewhere below a rooster called out from a farm she could not yet see.

Het hele eiland bestaat dankzij een naad diep onder de oceaanbodem, een plek waar drie van de grote platen die de continenten dragen langzaam langs elkaar schuren. Noord-Amerika trekt de ene kant op, Europa de andere, en Afrika duwt vanuit het zuiden, en waar de drie randen elkaar raken vinden hitte en druk hun weg omhoog door scheuren in de aardkorst. Elk eiland in deze keten is op dezelfde manier gebouwd, uitbarsting na uitbarsting, uit niets anders dan vuur en afkoelend gesteente.

The whole island exists because of a seam far below the ocean floor, a place where three of the great plates that carry the continents grind slowly against each other. North America pulls one way, Europe another, and Africa presses in from the south, and where the three edges meet, heat and pressure find their way up through cracks in the crust. Every island in this chain was built the same way, one eruption at a time, out of nothing but fire and cooling rock.

Bijna elke akker op São Miguel wordt omzoomd door een haag van hortensia's, blauw en violet en soms zachtroze, zo dicht geplant dat ze op het landschap geschilderd lijken. Boeren haalden de planten in de negentiende eeuw uit Azië, simpelweg om de grenzen tussen hun weiden te markeren, zonder te vermoeden dat ze het handelsmerk van het eiland zouden worden. De vulkanische grond, rijk aan mineralen, kleurt de bloemblaadjes dieper blauw dan diezelfde bloem vrijwel waar ook ter wereld krijgt.

Almost every field on São Miguel is edged by a hedge of hydrangeas, blue and violet and sometimes a soft pink, planted so thickly they look painted onto the landscape. Farmers brought the plants from Asia in the nineteenth century simply to mark the borders between pastures, never expecting them to become the island's signature. The volcanic soil, rich in minerals, turns their petals a deeper blue than the same flower grows almost anywhere else in the world.

Verder landinwaarts rezen de groene heuvels op en vouwden zich rond brede, stille kommen waar Polly vanaf de kust niet in kon kijken. Ergens daartussen steeg vaag stoom op, dunne witte draden tegen de grijze lucht, en ze boog haar vlucht af naar het hoogland om te zien wat dat veroorzaakte.

Further inland, the green hills rose and folded around wide, quiet basins that Polly could not see into from the coast. Steam rose faintly from somewhere among them, thin white threads against the grey sky, and she turned her flight toward the high ground to see what was making it.