ஒன்பது தீவுகள், மூன்று தட்டுகள்

கருப்பு எரிமலைப் பாறைகள் நிறைந்த கடற்கரையின் மேல் பாலி தாழ்வாகப் பறந்து வந்தாள். பசுமையான வயல்கள் பாறை முனை வரை நீண்டிருந்தன, உள்நாட்டுப் பக்கம் வட்டமான குன்றுகளின் மீது பனிமூட்டம் மெதுவாக நகர்ந்தது. இதுதான் சாவ் மிகல், அசோர்ஸ் தீவுகளை உருவாக்கும் ஒன்பது தீவுகளில் மிகப் பெரியது, வட அட்லாண்டிக் பெருங்கடலின் நடுவே தனித்து நிற்கும் ஒரு நிலம். உப்புக் காற்றுடன் ஈரமான மண்ணின் வாசனையும் அறுக்கப்பட்ட புற்களின் மணமும் கலந்திருந்தன, கீழே எங்கோ, அவள் இன்னும் காணாத ஒரு பண்ணையிலிருந்து ஒரு சேவல் கூவியது.

Polly came in low over a coastline of black volcanic rock, where green fields ran right up to the cliff edge and mist slid slowly across rounded hills further inland. This was São Miguel, the largest of the nine islands that make up the Azores, sitting alone in the middle of the North Atlantic. Salt air mixed with the smell of wet earth and cut grass, and somewhere below a rooster called out from a farm she could not yet see.

கடலின் அடித்தளத்துக்கும் கீழே ஓடும் ஒரு பிளவின் காரணமாகவே இந்தத் தீவு முழுவதும் உருவானது. கண்டங்களைச் சுமக்கும் பெரும் தட்டுகளில் மூன்று அங்குதான் ஒன்றோடொன்று மெதுவாக உரசிக்கொள்கின்றன. வட அமெரிக்கா ஒரு பக்கம் இழுக்கிறது, ஐரோப்பா மறு பக்கம், ஆப்பிரிக்கா தெற்கிலிருந்து அழுத்துகிறது. அந்த மூன்று விளிம்புகளும் சந்திக்கும் இடத்தில், வெப்பமும் அழுத்தமும் பூமியின் மேலோட்டில் உள்ள விரிசல்கள் வழியாக மேலே வழி கண்டுகொள்கின்றன. இந்தத் தொடரிலுள்ள ஒவ்வொரு தீவும் இப்படித்தான் உருவானது: ஒரு வெடிப்பு, பிறகு இன்னொரு வெடிப்பு என, நெருப்பையும் ஆறிக்கொண்டிருக்கும் பாறையையும் தவிர வேறு எதுவும் இல்லாமல்.

The whole island exists because of a seam far below the ocean floor, a place where three of the great plates that carry the continents grind slowly against each other. North America pulls one way, Europe another, and Africa presses in from the south, and where the three edges meet, heat and pressure find their way up through cracks in the crust. Every island in this chain was built the same way, one eruption at a time, out of nothing but fire and cooling rock.

சாவ் மிகல்லில் கிட்டத்தட்ட ஒவ்வொரு வயலின் விளிம்பிலும் ஹைட்ரேஞ்சா பூஞ்செடிகளின் வேலி நிற்கிறது: நீலமும் ஊதாவும், சில இடங்களில் மென்மையான இளஞ்சிவப்பும். அவை அத்தனை அடர்த்தியாக நடப்பட்டிருக்கின்றன, நிலக்காட்சியின் மீது யாரோ வரைந்து வைத்தது போலத் தோன்றுகின்றன. மேய்ச்சல் நிலங்களுக்கு இடையிலான எல்லைகளைக் குறிக்க வேண்டும் என்பதற்காக மட்டுமே பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் விவசாயிகள் இந்தச் செடிகளை ஆசியாவிலிருந்து கொண்டுவந்தனர். அவை ஒரு நாள் இந்தத் தீவின் அடையாளமாக மாறும் என்று அவர்கள் நினைத்திருக்கவே மாட்டார்கள். கனிமங்கள் நிறைந்த எரிமலை மண், உலகின் வேறு எந்தப் பகுதியிலும் இதே மலர் பெறாத அளவுக்கு ஆழமான நீலத்தை அதன் இதழ்களுக்குத் தருகிறது.

Almost every field on São Miguel is edged by a hedge of hydrangeas, blue and violet and sometimes a soft pink, planted so thickly they look painted onto the landscape. Farmers brought the plants from Asia in the nineteenth century simply to mark the borders between pastures, never expecting them to become the island's signature. The volcanic soil, rich in minerals, turns their petals a deeper blue than the same flower grows almost anywhere else in the world.

உள்நாட்டுப் பக்கம் மேலும் சென்றால், பசுமையான குன்றுகள் உயர்ந்து, கடற்கரையிலிருந்து பாலியால் உள்ளே பார்க்க முடியாத அகன்ற, அமைதியான பள்ளத்தாக்குகளைச் சுற்றி மடிந்திருந்தன. அவற்றுக்கு இடையே எங்கோ ஒரு இடத்திலிருந்து நீராவி மெல்லிதாக எழுந்தது, சாம்பல் நிற வானத்துக்கு எதிராக மெல்லிய வெள்ளை இழைகளாக. அதை உருவாக்குவது என்ன என்று பார்க்க, அவள் தன் பறப்பை உயரமான நிலப்பகுதியை நோக்கித் திருப்பினாள்.

Further inland, the green hills rose and folded around wide, quiet basins that Polly could not see into from the coast. Steam rose faintly from somewhere among them, thin white threads against the grey sky, and she turned her flight toward the high ground to see what was making it.