Siyam na Pulo, Tatlong Plaka

Mababa ang lipad ni Polly sa ibabaw ng isang baybaying gawa sa itim na batong bulkan, kung saan umaabot ang luntiang bukirin hanggang sa mismong gilid ng bangin at dahan-dahang gumagapang ang ulap sa mga bilog na burol sa kalooblooban. Ito ang São Miguel, ang pinakamalaki sa siyam na pulong bumubuo sa Azores, nag-iisa sa gitna ng Hilagang Atlantiko. Naghalo ang maalat na hangin sa amoy ng basang lupa at bagong gapas na damo, at mula sa ibaba ay may tandang na tumilaok sa isang bukid na hindi pa niya nakikita.

Polly came in low over a coastline of black volcanic rock, where green fields ran right up to the cliff edge and mist slid slowly across rounded hills further inland. This was São Miguel, the largest of the nine islands that make up the Azores, sitting alone in the middle of the North Atlantic. Salt air mixed with the smell of wet earth and cut grass, and somewhere below a rooster called out from a farm she could not yet see.

Umiiral ang buong pulo dahil sa isang lagusan na nasa ilalim na ilalim ng sahig ng karagatan, isang lugar kung saan marahang naggigilingan ang tatlo sa malalaking plakang nagdadala sa mga kontinente. Hinihila ng Hilagang Amerika ang isang panig, ang Europa naman sa kabila, at diniinan ng Aprika mula sa timog, at sa pagtatagpo ng tatlong gilid, humahanap ng daan paitaas ang init at ang presyon sa mga bitak ng balat ng mundo. Ganito rin binuo ang bawat pulo sa kadenang ito, isang pagsabog sa bawat pagkakataon, mula sa wala kundi apoy at lumalamig na bato.

The whole island exists because of a seam far below the ocean floor, a place where three of the great plates that carry the continents grind slowly against each other. North America pulls one way, Europe another, and Africa presses in from the south, and where the three edges meet, heat and pressure find their way up through cracks in the crust. Every island in this chain was built the same way, one eruption at a time, out of nothing but fire and cooling rock.

Halos bawat bukirin sa São Miguel ay napapaligiran ng bakod na hydrangea, asul at lila at kung minsan ay mapusyaw na rosas, napakakapal ng tanim kaya para itong ipininta sa tanawin. Dinala ng mga magsasaka ang mga halaman mula sa Asya noong ikalabinsiyam na siglo upang markahan lamang ang hangganan ng mga pastulan, hindi inaasahang magiging tatak pala ito ng pulo. Ang lupang bulkan, mayaman sa mineral, ang nagpapalalim sa asul ng kanilang talulot nang higit sa kahit saan pang panig ng mundo.

Almost every field on São Miguel is edged by a hedge of hydrangeas, blue and violet and sometimes a soft pink, planted so thickly they look painted onto the landscape. Farmers brought the plants from Asia in the nineteenth century simply to mark the borders between pastures, never expecting them to become the island's signature. The volcanic soil, rich in minerals, turns their petals a deeper blue than the same flower grows almost anywhere else in the world.

Palalim sa loob ng pulo, umaakyat at nagtutupi ang luntiang burol paikot sa malawak at tahimik na mga lambak na hindi maaninag ni Polly mula sa baybayin. May manipis na singaw na pumapaitaas mula sa gitna ng mga ito, payat na puting hibla laban sa abuhing langit, at pinaharap niya ang lipad patungo sa mataas na lupain upang tingnan kung ano ang pinanggagalingan nito.

Further inland, the green hills rose and folded around wide, quiet basins that Polly could not see into from the coast. Steam rose faintly from somewhere among them, thin white threads against the grey sky, and she turned her flight toward the high ground to see what was making it.