Εννέα Νησιά, Τρεις Πλάκες

Η Πόλι πλησίασε χαμηλά πάνω από μια ακτογραμμή από μαύρο ηφαιστειακό βράχο, εκεί όπου τα πράσινα χωράφια έφταναν ως το χείλος του γκρεμού και η ομίχλη γλιστρούσε αργά πάνω από στρογγυλεμένους λόφους στην ενδοχώρα. Αυτό ήταν το Σάο Μιγκέλ, το μεγαλύτερο από τα εννέα νησιά που συνθέτουν τις Αζόρες, ολομόναχο στη μέση του Βόρειου Ατλαντικού. Η αλμύρα του αέρα ανακατευόταν με τη μυρωδιά του βρεγμένου χώματος και του κομμένου χόρτου, και κάπου από κάτω ένας πετεινός λαλούσε σε μια φάρμα που δεν μπορούσε ακόμη να δει.

Polly came in low over a coastline of black volcanic rock, where green fields ran right up to the cliff edge and mist slid slowly across rounded hills further inland. This was São Miguel, the largest of the nine islands that make up the Azores, sitting alone in the middle of the North Atlantic. Salt air mixed with the smell of wet earth and cut grass, and somewhere below a rooster called out from a farm she could not yet see.

Ολόκληρο το νησί υπάρχει εξαιτίας μιας ραφής βαθιά κάτω από τον πυθμένα του ωκεανού, ενός σημείου όπου τρεις από τις μεγάλες πλάκες που κουβαλούν τις ηπείρους τρίβονται αργά η μία πάνω στην άλλη. Η Βόρεια Αμερική τραβάει προς τη μία μεριά, η Ευρώπη προς την άλλη, και η Αφρική πιέζει από τον νότο, και εκεί όπου συναντιούνται τα τρία χείλη, η θερμότητα και η πίεση βρίσκουν δρόμο προς τα πάνω μέσα από ρωγμές στον φλοιό. Κάθε νησί αυτής της αλυσίδας χτίστηκε με τον ίδιο τρόπο, μια έκρηξη τη φορά, από τίποτε άλλο πέρα από φωτιά και βράχο που κρύωνε.

The whole island exists because of a seam far below the ocean floor, a place where three of the great plates that carry the continents grind slowly against each other. North America pulls one way, Europe another, and Africa presses in from the south, and where the three edges meet, heat and pressure find their way up through cracks in the crust. Every island in this chain was built the same way, one eruption at a time, out of nothing but fire and cooling rock.

Σχεδόν κάθε χωράφι στο Σάο Μιγκέλ περιβάλλεται από έναν φράχτη από ορτανσίες, γαλάζιες και μοβ και πότε πότε απαλά ροζ, φυτεμένες τόσο πυκνά που μοιάζουν ζωγραφισμένες πάνω στο τοπίο. Οι αγρότες έφεραν τα φυτά από την Ασία τον δέκατο ένατο αιώνα απλώς για να σημαδεύουν τα όρια ανάμεσα στα βοσκοτόπια, χωρίς να φαντάζονται ότι θα γίνονταν το σήμα κατατεθέν του νησιού. Το ηφαιστειακό χώμα, πλούσιο σε μέταλλα, βάφει τα πέταλά τους σε ένα βαθύτερο μπλε από ό,τι σχεδόν οπουδήποτε αλλού στον κόσμο.

Almost every field on São Miguel is edged by a hedge of hydrangeas, blue and violet and sometimes a soft pink, planted so thickly they look painted onto the landscape. Farmers brought the plants from Asia in the nineteenth century simply to mark the borders between pastures, never expecting them to become the island's signature. The volcanic soil, rich in minerals, turns their petals a deeper blue than the same flower grows almost anywhere else in the world.

Πιο μέσα στην ενδοχώρα, οι πράσινοι λόφοι υψώνονταν και δίπλωναν γύρω από φαρδιές, ήσυχες λεκάνες που η Πόλι δεν μπορούσε να δει από την ακτή. Ατμός ανέβαινε αχνά από κάπου ανάμεσά τους, λεπτές λευκές κλωστές πάνω στον γκρίζο ουρανό, και εκείνη έστρεψε την πτήση της προς τα ψηλώματα για να δει τι τον προκαλούσε.

Further inland, the green hills rose and folded around wide, quiet basins that Polly could not see into from the coast. Steam rose faintly from somewhere among them, thin white threads against the grey sky, and she turned her flight toward the high ground to see what was making it.