Vladivostok

Yedinci sabah, tren Vladivostok'a Moskova saatiyle 06:15'te, yerel saatle 13:15'te varacaktı. Polly, yerel ışıkla, saat beş civarında uyandı.

On the seventh morning, the train was due into Vladivostok at 06:15 Moscow time, which was 13:15 local time. Polly woke at first local light, sometime around five.

Pencereden bakınca, orman yerini alçak tepeler ve çayırlara bırakmıştı. Pasifik bir yerlerde ilerideydi. Henüz görmeden, büyük bir su kütlesini hissedebiliyordu.

Through the window, the forest had given way to low rolling hills and grass. The Pacific was somewhere ahead. She could feel it, the way you can feel a large body of water before you see it.

Vladivostok'tan önceki son istasyon Ussuriysk'ti. Tren on beş dakika durdu. Polly aşağı indi. Bir kadın katlanır bir masadan tütsülenmiş balık satıyordu. Balıklar gümüş rengindeydi. Gözleri hâlâ berraktı. Polly küçük bir parça denedi. Kadın balığı gazeteye sardı ve ödeme kabul etmedi. Bazı pazarlar böyle işler.

The last station before Vladivostok was Ussuriysk. The train stopped for fifteen minutes. Polly hopped down. A woman was selling smoked fish from a folding table. The fish were silver. The eyes were still clear. Polly tried a small piece. The woman wrapped it in newspaper and accepted no payment. Some markets work this way.

Pasifik, trenin sağ tarafında yerel saatle on bir civarında göründü. Gri ve parlaktı.

The Pacific appeared on the right side of the train at around eleven local time. It was grey and bright.

Vladivostok bir anda geldi. Şehir, denize inen tepelerin üzerine kurulmuştu. Tren bu tepelerden birinin içinden geçiyordu. Hattın sonu limanda bitiyordu. Rayların sonundaki tampon, sudan kırk metre uzaktaydı.

Vladivostok arrived all at once. The city is built into hills that come down to the sea. The train tunnels through one of those hills. The end of the line is on the harbour. The buffer at the end of the tracks is forty metres from the water.

Tren son durağına geldi. Kompartıman kapısının üzerindeki saat, yedi gündür Moskova saatini gösteriyordu, 06:23. İstasyondaki yerel saat 13:23'ü gösteriyordu.

The train made its final stop. The clock above the compartment door, on Moscow time for seven days, read 06:23. The local clock at the station read 13:23.

Polly perona indi. Vladivostok, alçak taş binaları ve dik sokakları olan bir liman şehriydi. Hava balık, pas ve tuz kokuyordu.

Polly hopped down to the platform. Vladivostok was a port city of low stone buildings and steep streets. The air smelled of fish and rust and salt.

Peronun sonunda küçük beyaz bir obelisk vardı. Üzerinde KİLOMETRE 9,289 yazıyordu. Hattın sonu.

At the end of the platform there was a small white obelisk. The inscription read KILOMETRE 9,289. The end of the line.

Polly bir dakika boyunca obeliskin önünde durdu. Yedi gün. Ural kayalarının yarım milyar yılı. Baykal'ın yirmi beş milyon yılı. Bir vinç. Sekiz saat dilimi, trenin sadece birini gözlemlediği.

Polly stood at the obelisk for a long minute. Seven days. Half a billion years of Ural rock. Twenty-five million years of Baikal. One crane. Eight time zones, of which the train had observed only one.

Kanatlarını gerdi. Pasifik, liman duvarının hemen ötesindeydi. Platformdan havalandı, konteyner limanının vinçlerinin üzerinden yükseldi ve körfezin üzerine doğru süzüldü.

She stretched her wings. The Pacific was just past the harbour wall. She lifted from the platform, climbed over the cranes of the container port, and out over the bay.