Pazar Paellası

Inés'in hatırladığı kadarıyla, dedesi her pazar paella yapardı. Turistlerin sahildeki ucuz restoranlarda yediği türden değil, kemikli, safranlı ve iyi bir günde tavşan etli olan yavaş pişen türden. Seksen üç yaşında olmasına rağmen, hâlâ kendi başına başlattığı odun ateşinde, verandada yapardı.

Every Sunday for as long as she could remember, Inés's grandfather had made paella. Not the kind tourists ate in cheap restaurants by the beach, but the slow kind, with bones and saffron and rabbit on a good day. He made it on the patio over a wood fire he started himself, even now that he was eighty-three.

Bu pazar, Inés dedesini görmek için Madrid'den eve gelmişti. Son görüşünden daha zayıftı. Daha dikkatli hareket ediyordu. Ama verandaya girdiğinde, dedesi çoktan ateşin yanında çömelmiş, uzun bir demir çubukla odunları ayarlıyordu.

This Sunday Inés had come home from Madrid to see him. He was thinner than the last time. He moved more carefully. But when she walked into the patio, he was already crouched by the fire, adjusting the logs with a long iron stick.

"Geç kaldın," dedi, arkasını dönmeden. Ne zaman erken gelse bile hep böyle söylerdi.

"You're late," he said, without turning around. He always said this even when she was early.

Yanına diz çöküp tavaya baktı. Pirinç, suyu yeni yeni çekmeye başlamıştı. Arkalarındaki mutfak sarımsak ve biberiye kokuyordu. Büyükannesi içeride bir yerlerde, tabakları masaya vuruyordu.

She knelt next to him and looked at the pan. The rice was just starting to absorb the broth. The kitchen behind them smelled like garlic and rosemary. Her grandmother was somewhere inside, banging plates onto the table.

Dedesi çubuğuyla tavayı işaret etti. "Bunu sen izle. Karıştırma. Paellayı karıştıranlar, paellayı anlamaz."

He pointed at the pan with his stick. "You watch this one. Don't stir it. People who stir paella don't understand paella."

Inés otuz dakika boyunca kımıldamadı. Pirincin renginin değişmesini, tavanın altının kızarıp kahverengileşmesini izledi, dedesinin onu izlediğini izledi. Sonunda dedesi tavayı ateşten aldığında, bir kez başını salladı. Başka bir şey söylemesine gerek yoktu.

Inés didn't move for thirty minutes. She watched the rice change color, watched the bottom of the pan catch and brown, watched her grandfather watch her. When he finally took the pan off the fire, he nodded once. She did not need him to say anything else.