Paella van de zondag

Elke zondag, zolang ze zich kon herinneren, maakte de opa van Inés paella. Niet de soort die toeristen eten in goedkope restaurants aan het strand, maar de langzame paella, met botten, saffraan en konijn op een goede dag. Hij maakte hem op de binnenplaats boven een houtvuur dat hij zelf aanstak, zelfs nu hij drieëntachtig was.

Every Sunday for as long as she could remember, Inés's grandfather had made paella. Not the kind tourists ate in cheap restaurants by the beach, but the slow kind, with bones and saffron and rabbit on a good day. He made it on the patio over a wood fire he started himself, even now that he was eighty-three.

Deze zondag was Inés vanuit Madrid teruggekomen om hem te zien. Hij was magerder dan de vorige keer. Hij bewoog zich voorzichtiger. Maar toen zij de binnenplaats opliep, zat hij al gehurkt bij het vuur en schikte de blokken hout met een lange ijzeren stang.

This Sunday Inés had come home from Madrid to see him. He was thinner than the last time. He moved more carefully. But when she walked into the patio, he was already crouched by the fire, adjusting the logs with a long iron stick.

„Je bent laat", zei hij zonder zich om te draaien. Hij zei altijd hetzelfde, ook als ze vroeg was.

"You're late," he said, without turning around. He always said this even when she was early.

Ze knielde naast hem en keek naar de pan. De rijst begon net het bouillon op te zuigen. De keuken achter hen rook naar knoflook en rozemarijn. Haar oma was ergens binnen en zette luidruchtig de borden op tafel.

She knelt next to him and looked at the pan. The rice was just starting to absorb the broth. The kitchen behind them smelled like garlic and rosemary. Her grandmother was somewhere inside, banging plates onto the table.

Hij wees met de stang naar de pan. „Jij let hierop. Niet roeren. Mensen die paella roeren begrijpen paella niet."

He pointed at the pan with his stick. "You watch this one. Don't stir it. People who stir paella don't understand paella."

Inés bewoog dertig minuten lang niet. Ze keek hoe de rijst van kleur veranderde, hoe de bodem van de pan vastkoekte en bruin werd, hoe haar opa naar haar keek. Toen hij eindelijk de pan van het vuur haalde, knikte hij één keer. Hij hoefde verder niets te zeggen.

Inés didn't move for thirty minutes. She watched the rice change color, watched the bottom of the pan catch and brown, watched her grandfather watch her. When he finally took the pan off the fire, he nodded once. She did not need him to say anything else.