Κυριακάτικη Παέγια

Κάθε Κυριακή, από τότε που θυμόταν τον εαυτό της, ο παππούς της Ινές έφτιαχνε παέγια. Όχι από αυτές που τρώνε οι τουρίστες σε φθηνά εστιατόρια δίπλα στη θάλασσα, αλλά την αργή, με κόκαλα και σαφράν και κουνέλι όταν υπήρχε. Την έφτιαχνε στην αυλή πάνω από φωτιά που άναβε μόνος του, ακόμα και τώρα που ήταν ογδόντα τριών χρονών.

Every Sunday for as long as she could remember, Inés's grandfather had made paella. Not the kind tourists ate in cheap restaurants by the beach, but the slow kind, with bones and saffron and rabbit on a good day. He made it on the patio over a wood fire he started himself, even now that he was eighty-three.

Αυτή την Κυριακή, η Ινές είχε έρθει από τη Μαδρίτη για να τον δει. Ήταν πιο αδύνατος από την τελευταία φορά. Κινιόταν πιο προσεκτικά. Αλλά όταν μπήκε στην αυλή, ήταν ήδη σκυμμένος πάνω από τη φωτιά, ρυθμίζοντας τα ξύλα με ένα μακρύ σιδερένιο ραβδί.

This Sunday Inés had come home from Madrid to see him. He was thinner than the last time. He moved more carefully. But when she walked into the patio, he was already crouched by the fire, adjusting the logs with a long iron stick.

"Άργησες," είπε, χωρίς να γυρίσει. Το έλεγε πάντα αυτό, ακόμα κι όταν ήταν νωρίς.

"You're late," he said, without turning around. He always said this even when she was early.

Γονάτισε δίπλα του και κοίταξε το τηγάνι. Το ρύζι μόλις άρχιζε να απορροφά το ζωμό. Η κουζίνα πίσω τους μύριζε σκόρδο και δεντρολίβανο. Η γιαγιά της ήταν κάπου μέσα, χτυπώντας πιάτα στο τραπέζι.

She knelt next to him and looked at the pan. The rice was just starting to absorb the broth. The kitchen behind them smelled like garlic and rosemary. Her grandmother was somewhere inside, banging plates onto the table.

Έδειξε το τηγάνι με το ραβδί του. "Εσύ πρόσεχε αυτό. Μην το ανακατέψεις. Όσοι ανακατεύουν την παέγια δεν την καταλαβαίνουν."

He pointed at the pan with his stick. "You watch this one. Don't stir it. People who stir paella don't understand paella."

Η Ινές δεν κουνήθηκε για τριάντα λεπτά. Παρακολουθούσε το ρύζι να αλλάζει χρώμα, παρακολουθούσε τον πάτο του τηγανιού να πιάνει και να καφετίζει, παρακολουθούσε τον παππού της να την παρακολουθεί. Όταν τελικά έβγαλε το τηγάνι από τη φωτιά, έγνεψε μια φορά. Δεν χρειαζόταν να της πει τίποτα άλλο.

Inés didn't move for thirty minutes. She watched the rice change color, watched the bottom of the pan catch and brown, watched her grandfather watch her. When he finally took the pan off the fire, he nodded once. She did not need him to say anything else.