Boş Kupa

Pedro'nun yeni işindeki ilk günüydü. Yirmi dakika erken gelmişti. Ofis, nehrin yakınındaki bir binanın dördüncü katındaydı. Biri ona masasını gösterdi ve bir dizüstü bilgisayar verdi. Sonra bir toplantıya kayboldular.

It was Pedro's first day at his new job. He arrived twenty minutes early. The office was on the fourth floor of a building near the river. Someone showed him his desk and gave him a laptop. Then they disappeared into a meeting.

Pedro oturdu. Masa temizdi. Köşede tek bir seramik kupa vardı, boştu. Belki de bir hoş geldin hediyesiydi diye düşündü. Kahve içmezdi ama susamıştı.

Pedro sat down. The desk was clean. There was a single ceramic mug on the corner, empty. He thought it was a welcome gift, maybe. He didn't drink coffee, but he was thirsty.

Küçük mutfağa yürüyüp kupayı suyla doldurdu. Geri oturduğunda, sakallı bir adam bölmesinin kapısında belirdi. Adam kupaya uzun bir saniye baktı.

He walked to the small kitchen and filled the mug with water. When he sat back down, a man with a beard appeared at the door of his cubicle. The man looked at the mug for a long second.

"O benim kupamdı," dedi. "Önceden orada oturuyordum." Gülümsedi. "Sorun değil. Hoş geldin. Ben Diego."

"That was my mug," he said. "I sat there before." He smiled. "It's fine. Welcome. I'm Diego."

Pedro kızardı. Özür diledi ve kupayı geri vermeyi teklif etti. Diego güldü. "Sende kalsın. Bunu hoş geldin hediyen olarak düşün. Ama kahve hakkında önce sor. Makine göründüğünden daha karmaşık."

Pedro turned red. He apologized and offered the mug back. Diego laughed. "Keep it. Consider it your welcome gift. But ask first about the coffee. The machine is more complicated than it looks."

Daha sonra, Diego ona kahve makinesinin nasıl çalıştığını gösterdi. On dakika sürdü.

Later, Diego showed him how the coffee machine worked. It took ten minutes.