புயலுக்கு அடியில் இருந்த கிராமம்

பாலியிடம் ஒரு இடத்தின் பெயர் மட்டும் எழுதி வைக்கப்பட்டிருந்தது, அது எங்கே இருக்கிறது என்பது தெரியவில்லை. "அங்கு எப்படிப் போவது என்று சொல்ல முடியுமா?" என்று காலை உணவின் போது ஆட்டிடம் கேட்டாள். கடற்கரைச் சாலையில் மேற்கு நோக்கிப் போ, நிலம் மலைகள் இருப்பது போல நடிப்பதை நிறுத்தும் வரை, என்றது ஆடு. ஸ்கெயில் விரிகுடா என்பது வெளிர் மணலின் நீண்ட வளைவு, அதன் பின்னால் ஒரு பசுமையான மேட்டு நிலம். அந்த மேட்டில்தான் அந்தக் கிராமம் இருக்கிறது, பாதி நிலத்திற்குள் புதைந்து, கூரைகள் வானத்தைப் பார்த்தபடி.

Polly had one place written down and no idea where it was. "Can you tell me how to get there?" she asked the ewe over breakfast. Follow the coast road west, the ewe said, until the land stops pretending to have hills. The Bay of Skaill is a long curve of pale sand with a green shelf behind it, and the shelf is where the village sits, half sunk into the ground with its roofs open to the sky.

அன்று காலை ஒரு சிப்பிக்கொத்திப் பறவை அந்த இடத்தில் வேலை பார்த்துக் கொண்டிருந்தது, காற்று வீசினாலும் அதன் குரல் நன்றாகக் கேட்கும். "இந்தச் சின்னத்தின் வரலாற்றை நான் அறிய விரும்புகிறேன்," என்று பாலி கேட்டாள். ஏறக்குறைய ஐயாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இங்கே மக்கள் வாழ்ந்தார்கள் என்று அது சொன்னது. ஸ்டோன்ஹென்ஜ் எழுவதற்கு முன்பே, பெரிய பிரமிட் கட்டப்படுவதற்கு முன்பே, இந்தக் கரையில் அவர்கள் விவசாயம் செய்தார்கள். பிறகு மணல் அவர்கள் மேல் வந்து மூடியது, ஏறக்குறைய நாலாயிரம் ஆண்டுகள் அப்படியே இருந்தது, ஆயிரத்து எண்ணூற்று ஐம்பதாம் ஆண்டின் குளிர்காலப் புயல் ஒன்று அந்த மணல் குன்றை அள்ளிச் செல்லும் வரை.

An oystercatcher was working the site that morning, and oystercatchers can be heard in weather. Polly asked, "I would like to know the history of this particular monument." People lived here about five thousand years ago, he told her. They were farming this coast before Stonehenge and before the Great Pyramid. Then the sand came over the top of them and stayed for roughly four thousand years, until a storm in the winter of eighteen fifty stripped the dune away.

அதில் பாதியைக் காற்று எடுத்துச் சென்று விட்டது, அதனால் பாலி மீண்டும் கேட்டாள். "தயவுசெய்து அதை இன்னொரு முறை சொல்ல முடியுமா?" இரண்டாவது முறை சொன்னதில்தான் முக்கியமான விவரம் இருந்தது. ஒவ்வொரு வீட்டிலும் ஒரே மாதிரியான பொருட்கள், ஒரே இடங்களில். நடுவில் ஒரு அடுப்பு, இரு பக்கமும் பெட்டி போன்ற படுக்கைகள், எதிர்ச் சுவரில் கதவைப் பார்த்தபடி ஒரு கல் அலமாரி. மரம் இல்லாததால் அது கல்லால் ஆனது.

The wind took half of that, so Polly asked for it again. "Could you please repeat that for me?" The second telling had the detail that matters. Every house holds the same furniture in the same arrangement: a hearth in the middle, box beds at either side, and against the far wall a stone dresser facing the door. It is stone because there was no wood.

"நாளை அருங்காட்சியகம் திறந்திருக்குமா என்று சொல்ல முடியுமா?" என்று பாலி கேட்டாள், தான் மீண்டும் வருவேன் என்பது அவளுக்கே தெரிந்திருந்தது. திறந்து கிடந்த ஒரு வீட்டின் ஓரத்தில் சிறிது நேரம் நின்று, உள்ளே இருந்த அறையைப் பார்த்தாள். யார் வேண்டுமானாலும் ஓர் அறையை ஒழுங்குபடுத்தும் விதத்தில், நல்ல பொருட்களை வருபவர் முதலில் பார்க்கும் இடத்தில் வைத்து, அது ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டிருந்தது.

"Could you tell me if the museum is open tomorrow?" Polly asked, already knowing she would come back. She stood a while at the edge of one open house, looking in at a room laid out the way anyone lays out a room, the good things where a visitor would see them first.