Το χωριό κάτω από την καταιγίδα

Η Πόλι είχε σημειώσει ένα μέρος και δεν είχε ιδέα πού βρισκόταν. "Μπορείτε να μου πείτε πώς θα πάω εκεί;" ρώτησε την προβατίνα στο πρωινό. Ακολούθησε τον παραλιακό δρόμο δυτικά, είπε η προβατίνα, ώσπου η γη να πάψει να προσποιείται ότι έχει λόφους. Ο κόλπος του Σκέιλ είναι μια μακριά καμπύλη από ανοιχτόχρωμη άμμο με ένα πράσινο σκαλοπάτι από πίσω, και πάνω σε αυτό κάθεται το χωριό, μισοβυθισμένο στο χώμα, με τις στέγες του ανοιχτές στον ουρανό.

Polly had one place written down and no idea where it was. "Can you tell me how to get there?" she asked the ewe over breakfast. Follow the coast road west, the ewe said, until the land stops pretending to have hills. The Bay of Skaill is a long curve of pale sand with a green shelf behind it, and the shelf is where the village sits, half sunk into the ground with its roofs open to the sky.

Ένας στρειδοφάγος δούλευε στον χώρο εκείνο το πρωί, και οι στρειδοφάγοι ακούγονται ακόμη και με κακό καιρό. Η Πόλι ρώτησε: "Θα ήθελα να μάθω την ιστορία αυτού του συγκεκριμένου μνημείου." Άνθρωποι ζούσαν εδώ πριν από περίπου πέντε χιλιάδες χρόνια, της είπε. Καλλιεργούσαν αυτή την ακτή πριν από το Στόουνχεντζ και πριν από τη Μεγάλη Πυραμίδα. Έπειτα η άμμος τους σκέπασε και έμεινε εκεί περίπου τέσσερις χιλιάδες χρόνια, ώσπου μια καταιγίδα τον χειμώνα του χίλια οκτακόσια πενήντα πήρε τον αμμόλοφο.

An oystercatcher was working the site that morning, and oystercatchers can be heard in weather. Polly asked, "I would like to know the history of this particular monument." People lived here about five thousand years ago, he told her. They were farming this coast before Stonehenge and before the Great Pyramid. Then the sand came over the top of them and stayed for roughly four thousand years, until a storm in the winter of eighteen fifty stripped the dune away.

Ο άνεμος πήρε τα μισά, οπότε η Πόλι ζήτησε να τα ακούσει ξανά. "Θα μπορούσατε να το επαναλάβετε, παρακαλώ;" Η δεύτερη αφήγηση είχε τη λεπτομέρεια που μετράει. Κάθε σπίτι έχει τα ίδια έπιπλα στην ίδια διάταξη: μια εστία στη μέση, κρεβάτια σαν κιβώτια στις δύο πλευρές, και στον απέναντι τοίχο έναν πέτρινο μπουφέ στραμμένο προς την πόρτα. Είναι πέτρινος επειδή δεν υπήρχε ξύλο.

The wind took half of that, so Polly asked for it again. "Could you please repeat that for me?" The second telling had the detail that matters. Every house holds the same furniture in the same arrangement: a hearth in the middle, box beds at either side, and against the far wall a stone dresser facing the door. It is stone because there was no wood.

"Θα μπορούσατε να μου πείτε αν το μουσείο είναι ανοιχτό αύριο;" ρώτησε η Πόλι, ξέροντας ήδη ότι θα ξαναρχόταν. Στάθηκε λίγη ώρα στην άκρη ενός ανοιχτού σπιτιού και κοίταξε μέσα, σε ένα δωμάτιο στρωμένο όπως στρώνει κανείς ένα δωμάτιο, με τα καλά πράγματα εκεί όπου θα τα δει πρώτα ο επισκέπτης.

"Could you tell me if the museum is open tomorrow?" Polly asked, already knowing she would come back. She stood a while at the edge of one open house, looking in at a room laid out the way anyone lays out a room, the good things where a visitor would see them first.