İki Kez Kayıp Sayılan Kuş

Adanın doğusunda Polly, ağaç sınırını takip ederek kıyıdaki hiçbir şeye benzemeyen bir ormana çıktı: yosunla kaplı, birbirine dolanmış yaşlı defne ağaçları, tepeleri o kadar sık ki yere pek az güneş ışığı iniyordu. Pico da Vara çevresindeki bu serin ve nemli orman, gezegende başka hiçbir yerde bulunmayan küçük gri ve pembe bir kuşun, priolonun son kalesi; Polly de birini bulabilecek mi diye gelmişti.

Deep in the east of the island, Polly followed the tree line up into a forest unlike anything on the coast, tangled old laurel trees draped in moss, their canopy so thick that little sunlight reached the ground. This cool, damp forest around Pico da Vara is the last stronghold of a small grey and pink bird found nowhere else on the planet, the priolo, and Polly had come to see if she could find one.

Kuş iki kez yok olmanın eşiğine geldi. Bin dokuz yüz otuz ikide görülmesi tamamen kesildi ve otuz yıldan uzun bir süre boyunca çoğu kişi onun büsbütün gittiğini sandı; ta ki bin dokuz yüz altmış yedide, tam da böyle bir ormanda saklanan küçük bir topluluk yeniden bulunana kadar. Ondan sonra bile tarım ve hızlı büyüyen yabancı ağaçlar yaşam alanını daraltmayı sürdürdü, öyle ki geriye yüzden az üreyen çift kaldı. Çoğu sayıma göre bu, Avrupa'nın en nadir ikinci ötücü kuşu.

The bird very nearly disappeared twice. Sightings stopped completely in nineteen thirty-two, and for more than thirty years most people assumed it was gone for good, until a small population was rediscovered in nineteen sixty-seven, hiding in exactly this kind of forest. Even after that, farming and fast-growing foreign trees kept shrinking its home until fewer than one hundred breeding pairs remained, making it, by most counts, the second rarest songbird anywhere in Europe.

Priolo'yu kurtaran şey sabırlı ve gösterişsiz bir emek oldu. Gönüllüler ve bilim insanları on yıllar boyunca yabancı ağaçları söküp, kuşun besin ve barınak için gerçekten muhtaç olduğu yavaş büyüyen yerli defneyi yeniden dikti. Polly, alçak bir daldan havalanan iki tanesini izledi: koyu yeşilin önünde yumuşak bir pembe göğüs parıltısı; kısa ve alçak notalarla birbirlerine seslendiler, sonra yeniden yaprakların arasında kayboldular.

What saved the priolo was patient, unglamorous work. Volunteers and scientists spent decades pulling out foreign trees and replanting the slow native laurel the bird actually depends on for food and shelter. Polly watched two of them lift off from a low branch, a soft flash of pink breast against the dark green, calling back and forth in short, low notes before disappearing back into the canopy.

Bir kez daha görebilmeyi umarak sessizlikte uzun süre bekledi, ama orman kuşların üstüne, sanki hiç orada olmamışlar gibi eksiksizce kapandı. Polly bunun adil bir takas olduğunu düşündü: küçük bir sessizlik karşılığında, hâlâ tutunan bir tür.

She waited a long while in the quiet, hoping for one more look, but the forest closed back over the birds as completely as if they had never been there. It felt like a fair trade, Polly thought: a small silence, in exchange for a species still holding on.