Το Πουλί που Θεωρήθηκε Χαμένο Δύο Φορές

Βαθιά στα ανατολικά του νησιού, η Πόλι ακολούθησε το όριο των δέντρων και μπήκε σε ένα δάσος διαφορετικό από οτιδήποτε υπήρχε στην ακτή: μπερδεμένες γέρικες δάφνες ντυμένες με βρύα, με φυλλωσιά τόσο πυκνή που ελάχιστο φως έφτανε στο έδαφος. Αυτό το δροσερό, υγρό δάσος γύρω από το Πίκο ντα Βάρα είναι το τελευταίο οχυρό ενός μικρού γκρίζου και ροζ πουλιού που δεν υπάρχει πουθενά αλλού στον πλανήτη, του πριόλο, και η Πόλι είχε έρθει για να δει αν θα κατάφερνε να βρει ένα.

Deep in the east of the island, Polly followed the tree line up into a forest unlike anything on the coast, tangled old laurel trees draped in moss, their canopy so thick that little sunlight reached the ground. This cool, damp forest around Pico da Vara is the last stronghold of a small grey and pink bird found nowhere else on the planet, the priolo, and Polly had come to see if she could find one.

Το πουλί παραλίγο να εξαφανιστεί δύο φορές. Οι παρατηρήσεις σταμάτησαν εντελώς το χίλια εννιακόσια τριάντα δύο, και για πάνω από τριάντα χρόνια οι περισσότεροι θεωρούσαν ότι είχε χαθεί για πάντα, ώσπου ένας μικρός πληθυσμός ανακαλύφθηκε ξανά το χίλια εννιακόσια εξήντα επτά, κρυμμένος ακριβώς σε τέτοιο δάσος. Ακόμη και μετά από αυτό, η γεωργία και τα ξένα δέντρα ταχείας ανάπτυξης συνέχισαν να συρρικνώνουν το σπίτι του, μέχρι που απέμειναν λιγότερα από εκατό ζευγάρια αναπαραγωγής, κάτι που το κάνει, στις περισσότερες καταμετρήσεις, το δεύτερο σπανιότερο ωδικό πτηνό ολόκληρης της Ευρώπης.

The bird very nearly disappeared twice. Sightings stopped completely in nineteen thirty-two, and for more than thirty years most people assumed it was gone for good, until a small population was rediscovered in nineteen sixty-seven, hiding in exactly this kind of forest. Even after that, farming and fast-growing foreign trees kept shrinking its home until fewer than one hundred breeding pairs remained, making it, by most counts, the second rarest songbird anywhere in Europe.

Αυτό που έσωσε τον πριόλο ήταν μια υπομονετική, καθόλου λαμπερή δουλειά. Εθελοντές και επιστήμονες πέρασαν δεκαετίες ξεριζώνοντας ξένα δέντρα και ξαναφυτεύοντας την αργή, ντόπια δάφνη από την οποία εξαρτάται πραγματικά το πουλί για τροφή και καταφύγιο. Η Πόλι είδε δύο από αυτούς να απογειώνονται από ένα χαμηλό κλαδί, μια απαλή λάμψη ροζ στήθους πάνω στο σκούρο πράσινο, και να φωνάζουν ο ένας στον άλλο με κοφτές, χαμηλές νότες πριν χαθούν ξανά μέσα στη φυλλωσιά.

What saved the priolo was patient, unglamorous work. Volunteers and scientists spent decades pulling out foreign trees and replanting the slow native laurel the bird actually depends on for food and shelter. Polly watched two of them lift off from a low branch, a soft flash of pink breast against the dark green, calling back and forth in short, low notes before disappearing back into the canopy.

Περίμενε πολλή ώρα μέσα στην ησυχία, ελπίζοντας για μία ακόμη ματιά, αλλά το δάσος έκλεισε πάνω από τα πουλιά τόσο ολοκληρωτικά σαν να μην είχαν βρεθεί ποτέ εκεί. Της φάνηκε δίκαιη ανταλλαγή, σκέφτηκε η Πόλι: λίγη σιωπή, με αντάλλαγμα ένα είδος που ακόμη κρατιέται.

She waited a long while in the quiet, hoping for one more look, but the forest closed back over the birds as completely as if they had never been there. It felt like a fair trade, Polly thought: a small silence, in exchange for a species still holding on.