De vogel die tweemaal verloren werd gewaand

Diep in het oosten van het eiland volgde Polly de boomgrens omhoog, een bos in dat op niets aan de kust leek: verwarde oude laurierbomen behangen met mos, hun bladerdak zo dicht dat er nauwelijks zonlicht de grond bereikte. Dit koele, vochtige bos rond Pico da Vara is het laatste bolwerk van een klein grijs met roze vogeltje dat nergens anders op aarde voorkomt, de priolo, en Polly was gekomen om te zien of ze er een kon vinden.

Deep in the east of the island, Polly followed the tree line up into a forest unlike anything on the coast, tangled old laurel trees draped in moss, their canopy so thick that little sunlight reached the ground. This cool, damp forest around Pico da Vara is the last stronghold of a small grey and pink bird found nowhere else on the planet, the priolo, and Polly had come to see if she could find one.

De vogel is tweemaal bijna verdwenen. In negentienhonderdtweeëndertig stopten de waarnemingen volledig, en meer dan dertig jaar lang ging vrijwel iedereen ervan uit dat hij voorgoed weg was, tot er in negentienhonderdzevenenzestig een kleine populatie werd herontdekt, verscholen in precies dit soort bos. Zelfs daarna bleven landbouw en snelgroeiende uitheemse bomen zijn leefgebied verkleinen, tot er minder dan honderd broedparen over waren, wat hem volgens de meeste tellingen de op een na zeldzaamste zangvogel van heel Europa maakt.

The bird very nearly disappeared twice. Sightings stopped completely in nineteen thirty-two, and for more than thirty years most people assumed it was gone for good, until a small population was rediscovered in nineteen sixty-seven, hiding in exactly this kind of forest. Even after that, farming and fast-growing foreign trees kept shrinking its home until fewer than one hundred breeding pairs remained, making it, by most counts, the second rarest songbird anywhere in Europe.

Wat de priolo redde was geduldig, roemloos werk. Vrijwilligers en wetenschappers hebben decennialang uitheemse bomen uitgetrokken en de trage inheemse laurier teruggeplant waar de vogel voor voedsel en beschutting echt van afhangt. Polly zag er twee opstijgen van een lage tak, een zachte flits van roze borst tegen het donkergroen, kort en laag naar elkaar roepend voor ze weer in het bladerdak verdwenen.

What saved the priolo was patient, unglamorous work. Volunteers and scientists spent decades pulling out foreign trees and replanting the slow native laurel the bird actually depends on for food and shelter. Polly watched two of them lift off from a low branch, a soft flash of pink breast against the dark green, calling back and forth in short, low notes before disappearing back into the canopy.

Ze wachtte lang in de stilte, hopend op nog één blik, maar het bos sloot zich zo volledig boven de vogels alsof ze er nooit waren geweest. Het voelde als een eerlijke ruil, dacht Polly: een beetje stilte, in ruil voor een soort die het nog volhoudt.

She waited a long while in the quiet, hoping for one more look, but the forest closed back over the birds as completely as if they had never been there. It felt like a fair trade, Polly thought: a small silence, in exchange for a species still holding on.