Zaman Dilimleri

Dördüncü sabah, tren Novosibirsk'in batısında bir yerdeydi. Polly, kompartıman kapısının üzerindeki küçük saate baktı. Saat 06:30'u gösteriyordu. Saat, Moskova'dan beri değiştirilmemişti. Tüm Trans-Sibirya tren tarifeleri, hattın tamamı boyunca, yedi gün ve yedi zaman dilimi boyunca Moskova saatine göre çalışır. Her istasyonun farklı bir saati varsa, sekiz bin kilometrelik bir demiryolu işletmek mümkün olamaz.

On the fourth morning, the train was somewhere west of Novosibirsk. Polly checked the small clock above the compartment door. It read 06:30. The clock had not been changed since Moscow. All Trans-Siberian timetables run on Moscow time, the whole length of the line, for seven days and seven time zones. You cannot run a railway across eight thousand kilometres if every station has a different watch.

Ancak pencerenin dışındaki yerel saat yaklaşık 10:30'du. Güneş altı saattir gökyüzündeydi.

Local time outside the window, however, was about 10:30. The sun had been up for six hours.

Tren saati ile dışarıdaki zaman arasındaki bu uyumsuzluk, kondüktörün dediğine göre, yolculuğun küçük zihinsel zorluklarından biriydi. Vladivostok'a vardığında tren saati bir şey söylerken, yerel güneş yedi saat farklı bir şey söyleyecekti.

This dislocation between train-time and outside-time was, the conductor had said, one of the small mental challenges of the journey. By Vladivostok the train clock would say one thing and the local sun would say something seven hours different.

Polly aşağı atladı ve keşfe çıktı.

Polly hopped down and went exploring.

Yemek vagonu üç vagon ilerideydi. Her vagon uzun, ahşap panelli bir tüneldi. Yeşil üniformalı kondüktörler, istasyon durakları arasında ayaklarını uzatıp gazete okuyorlardı. Bir papağan gördüklerinde şaşırmış görünmediler. Tren birçok şey görmüştü.

The dining car was three carriages down. Each carriage was a long wood-panelled tunnel. The conductors in green uniforms sat with their feet up reading newspapers between station stops. They did not look surprised to see a parrot. The train had seen things.

Yemek vagonu dışarıda soluk kırmızı, içeride açık mavi renge boyanmıştı. Ağır dantel perdeler. Ahşap kabinler. Uzak uçta küçük bir mutfak. Polly, pencere kenarındaki boş kabine tünedi.

The dining car was painted faded red outside, pale blue inside. Heavy lace curtains. Wooden booths. A small kitchen at the far end. Polly perched at the empty booth by the window.

Biraz büyük gelen bir ceket giymiş bir garson, Rusça, İngilizce ve Çince bir menüyle belirdi. Borş. Pelmeni. Somon havyarı. Garson menüyü geri aldı, sonra Polly'nin boyuna uygun küçük bir tabakla geri döndü: ekmek, tereyağı ve koyu renkli ringa balığı.

A waiter in a slightly too-large jacket appeared with a menu in Russian, English, and Chinese. Borscht. Pelmeni. Salmon caviar. The waiter took the menu back, then returned with a small plate at Polly's height: bread, butter, and dark herring.

"Mutfaktan ikram," dedi İngilizce.

"Compliments of the kitchen," he said in English.

Ringa balığı tuzla kürlenmiş ve keskin kokuluydu. Ekmek, üç günlük fermantasyondan hafif bir ekşilik taşıyordu. Tereyağı tuzsuzdu. Bu kombinasyon, Rusların uzun mesafe trenlerinde yüz yirmi yıldır yediği bir şeydi.

The herring was salt-cured and pungent. The bread had a faint sourness from three days of fermentation. The butter was unsalted. The combination was a thing Russians had been eating on long-distance trains for a hundred and twenty years.

Pencerenin dışında, tayga yüksek açık çayırlara dönüşmüştü. Küçük bir ahşap evin yakınında bir inek sürüsü otluyordu. Bisikletli bir adam, hemzemin geçitte bekliyordu.

Outside the window, the taiga had thinned into high open grassland. A herd of cows grazed near a small wooden house. A man on a bicycle waited at a level crossing.