Ζώνες Ώρας

Το τέταρτο πρωί, το τρένο βρισκόταν κάπου δυτικά του Νοβοσιμπίρσκ. Η Πόλυ κοίταξε το μικρό ρολόι πάνω από την πόρτα του διαμερίσματος. Έδειχνε 06:30. Το ρολόι δεν είχε αλλάξει από τη Μόσχα. Όλα τα δρομολόγια του Υπερσιβηρικού εκτελούνται με την ώρα Μόσχας, σε όλο το μήκος της γραμμής, για επτά ημέρες και επτά ζώνες ώρας. Δεν μπορείς να λειτουργήσεις σιδηρόδρομο σε οκτώ χιλιάδες χιλιόμετρα αν κάθε σταθμός έχει διαφορετική ώρα.

On the fourth morning, the train was somewhere west of Novosibirsk. Polly checked the small clock above the compartment door. It read 06:30. The clock had not been changed since Moscow. All Trans-Siberian timetables run on Moscow time, the whole length of the line, for seven days and seven time zones. You cannot run a railway across eight thousand kilometres if every station has a different watch.

Η τοπική ώρα έξω από το παράθυρο, ωστόσο, ήταν περίπου 10:30. Ο ήλιος είχε ανατείλει για έξι ώρες.

Local time outside the window, however, was about 10:30. The sun had been up for six hours.

Αυτή η αποσύνδεση μεταξύ της ώρας του τρένου και της ώρας έξω ήταν, όπως είχε πει ο ελεγκτής, μία από τις μικρές πνευματικές προκλήσεις του ταξιδιού. Μέχρι το Βλαδιβοστόκ, το ρολόι του τρένου θα έλεγε κάτι και ο τοπικός ήλιος κάτι άλλο, με διαφορά επτά ωρών.

This dislocation between train-time and outside-time was, the conductor had said, one of the small mental challenges of the journey. By Vladivostok the train clock would say one thing and the local sun would say something seven hours different.

Η Πόλυ κατέβηκε και άρχισε να εξερευνά.

Polly hopped down and went exploring.

Το εστιατόριο ήταν τρία βαγόνια πιο κάτω. Κάθε βαγόνι ήταν μια μακριά ξύλινη σήραγγα. Οι ελεγκτές με πράσινες στολές κάθονταν με τα πόδια ψηλά διαβάζοντας εφημερίδες μεταξύ των στάσεων. Δεν φάνηκαν να εκπλήσσονται βλέποντας έναν παπαγάλο. Το τρένο είχε δει πολλά.

The dining car was three carriages down. Each carriage was a long wood-panelled tunnel. The conductors in green uniforms sat with their feet up reading newspapers between station stops. They did not look surprised to see a parrot. The train had seen things.

Το εστιατόριο ήταν βαμμένο ξεθωριασμένο κόκκινο έξω, ανοιχτό μπλε μέσα. Βαριές δαντελωτές κουρτίνες. Ξύλινα καθίσματα. Μια μικρή κουζίνα στο βάθος. Η Πόλυ κάθισε στο άδειο κάθισμα δίπλα στο παράθυρο.

The dining car was painted faded red outside, pale blue inside. Heavy lace curtains. Wooden booths. A small kitchen at the far end. Polly perched at the empty booth by the window.

Ένας σερβιτόρος με ένα σακάκι λίγο μεγαλύτερο από το μέγεθός του εμφανίστηκε με ένα μενού στα ρωσικά, αγγλικά και κινέζικα. Μπορς. Πελεμένι. Χαβιάρι σολομού. Ο σερβιτόρος πήρε πίσω το μενού και επέστρεψε με ένα μικρό πιάτο στο ύψος της Πόλυ: ψωμί, βούτυρο και σκοτεινή ρέγγα.

A waiter in a slightly too-large jacket appeared with a menu in Russian, English, and Chinese. Borscht. Pelmeni. Salmon caviar. The waiter took the menu back, then returned with a small plate at Polly's height: bread, butter, and dark herring.

"Με τα κομπλιμέντα της κουζίνας," είπε στα αγγλικά.

"Compliments of the kitchen," he said in English.

Η ρέγγα ήταν αλατισμένη και έντονη. Το ψωμί είχε μια ελαφριά ξινίλα από τρεις ημέρες ζύμωσης. Το βούτυρο ήταν ανάλατο. Ο συνδυασμός ήταν κάτι που οι Ρώσοι έτρωγαν σε μακρινά ταξίδια με τρένο για εκατόν είκοσι χρόνια.

The herring was salt-cured and pungent. The bread had a faint sourness from three days of fermentation. The butter was unsalted. The combination was a thing Russians had been eating on long-distance trains for a hundred and twenty years.

Έξω από το παράθυρο, η τάιγκα είχε αραιώσει σε ψηλό ανοιχτό λιβάδι. Ένα κοπάδι αγελάδων έβοσκε κοντά σε ένα μικρό ξύλινο σπίτι. Ένας άντρας με ποδήλατο περίμενε σε μια διάβαση.

Outside the window, the taiga had thinned into high open grassland. A herd of cows grazed near a small wooden house. A man on a bicycle waited at a level crossing.