Yaroslavski İstasyonu

Moskova'daki Yaroslavski İstasyonu, havadan bakıldığında, hevesli birinin süslediği bir pastaya benziyordu. Yeşil ve beyaz kuleler. Sivri çatılar. Altın süslemeler. Mimar Fyodor Shekhtel, 1902 yılında bu istasyonu tasarlamıştı.

Yaroslavsky Station in Moscow looked, from the air, like a cake decorated by an enthusiast. Green and white turrets. Pointed roofs. Gold trim. The architect, Fyodor Shekhtel, had designed it in 1902.

Polly, şehir sisinin içinden alçalarak geldi. Haziran ayında Moskova sıcaktı ve parlaktı. İstasyonun etrafında bir tur attı ve ana girişin üzerindeki demir tenteye indi.

Polly came in low through the city haze. Moscow in June was warm and bright. She circled the station once and landed on the iron canopy over the main entrance.

Trans-Sibirya Demiryolu burada başlıyor. Doğuya doğru 9,289 kilometre boyunca, tüm Avrasya kara kütlesi boyunca uzanarak Pasifik'teki Vladivostok'ta sona eriyor. Hat, 1916 yılında tamamlandı. Hâlâ dünyanın en uzun demiryolu hattı. Amiral gemisi tren Rossiya, Yaroslavski İstasyonu'ndan her iki günde bir öğleden sonra birde hareket ediyor. Yedi gün ve yedi saat dilimi sonra Vladivostok'a varıyor.

The Trans-Siberian Railway begins here. It runs east for 9,289 kilometres, the length of the entire Eurasian landmass, ending at Vladivostok on the Pacific. The line was completed in 1916. It is still the longest railway line in the world. The flagship train, the Rossiya, leaves Yaroslavsky Station every other day at one in the afternoon. It arrives in Vladivostok seven days and seven time zones later.

Polly, ikinci sınıf kompartıman 7'de pencere kenarında bir yatak ayırtmıştı. Kondüktör, gözlüklerine bir bakış atmış ve akıllıca, bunun kendi sorunu olmadığını düşünmüştü.

Polly had a window berth in second class compartment 7. The conductor had taken one look at her glasses and decided, sensibly, that this was not his problem.

Kompartımanı, iki üst ve iki alt yataklı, ahşap panelli küçük bir odaydı. İki yatak zaten doluydu. Biri, bej bir hırka giymiş, sessiz bir emekli kadına aitti, kitap okuyordu. Diğeri ise Polly'yi görüp "Tamam" diyen ve tekrar yazmaya dönen sakallı bir genç adama aitti.

Her compartment was a small wood-panelled room with two upper and two lower bunks. Two bunks were already taken. One by a quiet retired woman in a beige cardigan, reading. The other by a young man with a beard typing on a laptop, who saw Polly, said "OK," and went back to typing.

Polly, küçük masanın üzerine zıpladı ve pencereden dışarı baktı. Platform hareket doluydu. Vagonun köşesindeki semaver tıslıyordu.

Polly hopped onto the small table and looked out the window. The platform was full of motion. A samovar in the corner of the carriage hissed.

Tam birde, tren hareket etti. Bu bir başlangıç gibi hissettirmedi. İki dakika içinde tekerlekler ritmini buldu ve devam etti. Platform geride kaldı.

At exactly one o'clock, the train moved. It did not feel like a beginning. The wheels found their rhythm in two minutes and held it. The platform slid away.

Yarım saat içinde Moskova, banliyölere dönüştü. Bir saat içinde, banliyöler Rus yazlık evleri olan dachalara dönüştü. İki saat içinde, dachalar ormana dönüştü. Polly, gözlüklerini gagasına karşı düzeltti.

Within half an hour, Moscow had thinned to suburbs. Within an hour, suburbs to dachas, small Russian summer houses. Within two hours, dachas to forest. Polly tilted her glasses straight against her beak.

Sessiz kadın başını kaldırdı. "İlk defa mı?" dedi dikkatli bir İngilizceyle. Polly kırmızı başını eğdi. "Uzun bir yol. Yerleşin."

The quiet woman looked up. "First time?" she said in careful English. Polly tilted her red head. "It is a long way. Settle in."