Room 304 Has a View

It was past eleven when Marcos finally reached the hotel. His flight had landed two hours late and the taxi driver had taken the long way through the city. He set his suitcase down on the lobby floor and looked at the woman behind the desk.

Marcos nihayet otele vardığında saat on biri geçmişti. Uçağı iki saat gecikmişle inmişti ve taksi şoförü şehirde en uzun yolu seçmişti. Bavulunu lobi zeminine bırakıp masanın arkasındaki kadına baktı.

"Reservation under Marcos Soto," he said. He had practiced the sentence on the plane. The woman typed for a moment, then made a small face he could not read.

"Marcos Soto adına rezervasyon," dedi. Bu cümleyi uçakta defalarca prova etmişti. Kadın bir süre klavyeye vurdu, sonra anlayamadığı garip bir yüz ifadesi yaptı.

"I am sorry," she said. "Your room is no longer available. We had a problem with the booking system. But we have one room left, on the third floor." She paused. "It has a balcony. Same price."

"Üzgünüm," dedi kadın. "Odanız artık müsait değil. Rezervasyon sisteminde sorun çıktı. Ama üçüncü katta bir odamız kaldı." Duraksadı. "Balkonlu. Aynı fiyat."

Marcos took the key without arguing. The elevator was older than he was. It groaned as it climbed. When he opened the door of 304 and pushed back the curtains, the city spread out below him — rooftops, lit windows, a small square with a fountain still running.

Marcos tartışmadan anahtarı aldı. Asansör kendisinden bile eskiydi. Yukarı çıkarken inliyordu. 304'ün kapısını açıp perdeleri çektiğinde, şehir ayaklarının altında uzanıyordu — çatılar, ışıklı pencereler, ortasında hâlâ çalışan çeşmesi olan küçük bir meydan.

He stepped onto the balcony in his coat and watched two people share a cigarette by the fountain. The wind was cold. He did not move for a long time.

Paltosuyla balkona çıktı ve çeşmenin yanında sigara paylaşan iki kişiyi izledi. Rüzgâr soğuktu. Uzun süre kımıldamadı.