Nummer zevenenveertig

Carla had haar hand gesneden bij de afwas. Het was niet diep, maar het bleef bloeden, dus ging ze naar de huisartsenpost. De receptioniste vroeg om haar verzekeringspas en gaf haar een nummer. Zevenenveertig.

Carla had cut her hand washing the dishes. It wasn't deep, but it kept bleeding, so she went to the clinic. The receptionist asked for her insurance card and gave her a number. Forty-seven.

Het scherm boven de deur zei „Nu helpen we: 31". De wachtkamer was vol. Een man las al tien minuten dezelfde pagina van een tijdschrift. Een jonge vader hield een slapende baby vast. Een tiener staarde naar zijn telefoon.

The screen above the door said "Now serving: 31." The waiting room was full. A man was reading the same page of a magazine for ten minutes. A young father was holding a sleeping baby. A teenager was staring at his phone.

Carla ging zitten en keek hoe de nummers veranderden. 32. 33. 36. De nummers liepen niet in volgorde. Ze vroeg zich af of ze haar waren vergeten.

Carla sat down and watched the numbers change. 32. 33. 36. The numbers did not move in order. She wondered if she had been forgotten.

Na een uur verscheen eindelijk 47 op het scherm. Ze liep door de deur naar het kleine spreekuur. De arts keek twee minuten naar haar hand. „Het is niets", zei hij. „Maak het twee keer per dag schoon. Geen hechtingen."

After an hour, the screen finally showed 47. She walked through the door to the small office. The doctor looked at her hand for two minutes. "It's nothing," he said. "Clean it twice a day. No stitches."

Toen ze naar buiten kwam, was de wachtkamer bijna leeg. De tiener was weg. De baby was wakker. De man had eindelijk de pagina omgeslagen.

When she left, the waiting room was almost empty. The teenager was gone. The baby was awake. The man had finally turned the page.