De Berkenbossen

Op de tweede ochtend was de trein al vierhonderd kilometer ten oosten van Moskou. Polly werd wakker op het kleine opklaptafeltje. Het licht door het raam was het zachte grijs van een noordelijke zomerochtend. Galina, de oudere vrouw, dronk al thee uit een glas in een metalen houder.

On the second morning, the train was already four hundred kilometres east of Moscow. Polly woke up on the small folding table. The light through the window was the soft grey of a northern summer morning. Galina, the older woman, was already drinking tea from a glass in a metal holder.

"Berken," zei ze.

"Birches," she said.

Polly keek. Buiten raasden bomen met witte stammen voorbij met zestig kilometer per uur. Ze waren overal. Ze gingen maar door. Ze stonden niet in bosjes of open plekken. Ze waren het hele landschap.

Polly looked. Outside, white-trunked trees were running past at sixty kilometres an hour. They were everywhere. They went on. They were not in groves or clearings. They were the entire landscape.

Dit was de westelijke rand van de Russische berkenzone. De witte berk heeft het grootste natuurlijke verspreidingsgebied van alle loofbomen op aarde. Hij groeit waar bijna niets anders wil groeien. Het is de boom die zegt: hier is een brand geweest, of, hier komt een bos, maar ik ben er eerst.

This was the western edge of the Russian birch belt. White birch has the widest natural range of any deciduous tree on Earth. It grows where almost nothing else will. It is the tree that says: there has been a fire here, or, there will be a forest here, but I am here first.

De jonge man met de laptop, wiens naam Pavel bleek te zijn, keek op. "Jij bent de papegaai," zei hij in vlak Engels. "Ik merkte het op." Hij ging weer verder met typen.

The young man with the laptop, whose name turned out to be Pavel, looked up. "You are the parrot," he said in flat English. "I noticed." He went back to typing.

Galina schonk een tweede glas thee in en bood het aan Polly aan. Het had de kleur van amber. Een dun schijfje citroen dreef bovenop. De samovar aan het einde van de wagon stond al twaalf uur aan.

Galina poured a second glass of tea and offered it to Polly. It was the colour of amber. A thin slice of lemon floated on top. The samovar at the end of the carriage had been running for twelve hours straight.

Polly nam voorzichtig een slokje van de rand van het glas. Het was erg heet en erg zoet.

Polly drank a sip carefully off the edge of the glass. It was very hot and very sweet.

"Het langste deel van deze reis zijn de bomen," zei Galina. "Mensen begrijpen dit niet totdat ze het zelf meemaken. Je zit zes dagen in een trein en je kijkt naar bomen. Er komt geen einde aan."

"The longest part of this trip is the trees," Galina said. "People do not understand this until they ride it. You sit in a train for six days and you look out at trees. There is no end to them."

De taiga begint voorbij de Wolga. Ongeveer veertig procent van Rusland is taiga. Het land bevat ongeveer twintig procent van alle bossen ter wereld.

The taiga begins past the Volga. About forty percent of Russia's land area is taiga. The country contains roughly twenty percent of all the world's standing forest.

Polly nam een tweede slok. Pavel typte. Galina keerde terug naar haar boek. Buiten gleden vierhonderd kilometer voorbij alsof het één aaneengesloten berk was.

Polly drank a second sip. Pavel typed. Galina returned to her book. Outside, four hundred kilometres slid past as if it were one continuous birch.