Τα Δάση με τις Σημύδες

Το δεύτερο πρωί, το τρένο ήταν ήδη τετρακόσια χιλιόμετρα ανατολικά της Μόσχας. Η Πόλυ ξύπνησε πάνω στο μικρό πτυσσόμενο τραπέζι. Το φως από το παράθυρο ήταν το απαλό γκρι ενός βόρειου καλοκαιρινού πρωινού. Η Γκαλίνα, η μεγαλύτερη γυναίκα, έπινε ήδη τσάι από ένα ποτήρι σε μεταλλική βάση.

On the second morning, the train was already four hundred kilometres east of Moscow. Polly woke up on the small folding table. The light through the window was the soft grey of a northern summer morning. Galina, the older woman, was already drinking tea from a glass in a metal holder.

"Σημύδες," είπε.

"Birches," she said.

Η Πόλυ κοίταξε. Έξω, δέντρα με λευκούς κορμούς περνούσαν με εξήντα χιλιόμετρα την ώρα. Ήταν παντού. Συνεχίζονταν. Δεν ήταν σε άλση ή ξέφωτα. Ήταν ολόκληρο το τοπίο.

Polly looked. Outside, white-trunked trees were running past at sixty kilometres an hour. They were everywhere. They went on. They were not in groves or clearings. They were the entire landscape.

Αυτό ήταν το δυτικό άκρο της ζώνης σημύδας της Ρωσίας. Η λευκή σημύδα έχει την ευρύτερη φυσική εξάπλωση από οποιοδήποτε φυλλοβόλο δέντρο στη Γη. Αναπτύσσεται εκεί όπου σχεδόν τίποτα άλλο δεν μπορεί. Είναι το δέντρο που λέει: εδώ υπήρξε φωτιά, ή, εδώ θα υπάρξει δάσος, αλλά εγώ είμαι εδώ πρώτη.

This was the western edge of the Russian birch belt. White birch has the widest natural range of any deciduous tree on Earth. It grows where almost nothing else will. It is the tree that says: there has been a fire here, or, there will be a forest here, but I am here first.

Ο νεαρός με το λάπτοπ, που το όνομά του αποδείχθηκε ότι ήταν Πάβελ, κοίταξε πάνω. "Είσαι ο παπαγάλος," είπε σε επίπεδα αγγλικά. "Το παρατήρησα." Επέστρεψε στο πληκτρολόγιο.

The young man with the laptop, whose name turned out to be Pavel, looked up. "You are the parrot," he said in flat English. "I noticed." He went back to typing.

Η Γκαλίνα έριξε ένα δεύτερο ποτήρι τσάι και το πρόσφερε στην Πόλυ. Ήταν το χρώμα του κεχριμπαριού. Μια λεπτή φέτα λεμονιού επέπλεε στην επιφάνεια. Το σαμοβάρι στο τέλος του βαγονιού λειτουργούσε ασταμάτητα για δώδεκα ώρες.

Galina poured a second glass of tea and offered it to Polly. It was the colour of amber. A thin slice of lemon floated on top. The samovar at the end of the carriage had been running for twelve hours straight.

Η Πόλυ ήπιε μια γουλιά προσεκτικά από την άκρη του ποτηριού. Ήταν πολύ ζεστό και πολύ γλυκό.

Polly drank a sip carefully off the edge of the glass. It was very hot and very sweet.

"Το μεγαλύτερο μέρος αυτού του ταξιδιού είναι τα δέντρα," είπε η Γκαλίνα. "Οι άνθρωποι δεν το καταλαβαίνουν αυτό μέχρι να το ζήσουν. Κάθεσαι σε ένα τρένο για έξι μέρες και κοιτάς έξω τα δέντρα. Δεν υπάρχει τέλος σε αυτά."

"The longest part of this trip is the trees," Galina said. "People do not understand this until they ride it. You sit in a train for six days and you look out at trees. There is no end to them."

Η τάιγκα αρχίζει πέρα από τον Βόλγα. Περίπου το σαράντα τοις εκατό της έκτασης της Ρωσίας είναι τάιγκα. Η χώρα περιέχει περίπου το είκοσι τοις εκατό όλων των δασών του κόσμου.

The taiga begins past the Volga. About forty percent of Russia's land area is taiga. The country contains roughly twenty percent of all the world's standing forest.

Η Πόλυ ήπιε μια δεύτερη γουλιά. Ο Πάβελ πληκτρολογούσε. Η Γκαλίνα επέστρεψε στο βιβλίο της. Έξω, τετρακόσια χιλιόμετρα πέρασαν σαν να ήταν μια συνεχής σημύδα.

Polly drank a second sip. Pavel typed. Galina returned to her book. Outside, four hundred kilometres slid past as if it were one continuous birch.