Buhar ve küçük tabaklar

Mara gece pazarına saat yedide geldi. Sokak ışık, buhar ve insanlarla doluydu. Her tezgah farklı bir şey satıyordu: erişte, mantı, çubukta meyve, soğuk çay. Açtı ama nereden başlayacağını bilmiyordu.

Mara arrived at the night market at seven. The street was full of light, steam, and people. Every stand sold something different: noodles, dumplings, fruit on sticks, cold tea. She was hungry, but she did not know where to start.

Uzun kuyruklu bir tezgahın önünde durdu. Bir kadın büyük düz bir tavada mantı pişiriyordu. Mara diğer müşterileri izledi. Menüyü gösteriyor, bir sayı söylüyor ve ödeme yapıyorlardı. Sırası geldiğinde o da menüyü gösterdi. "Beş tane, lütfen," dedi. Kadın başını salladı ve gülümsedi.

She stopped at a stand with long lines. A woman cooked dumplings in a big flat pan. Mara watched the other customers. They pointed at the menu, said a number, and paid. When it was her turn, she pointed too. "Five, please," she said. The woman nodded and smiled.

Mantılar sıcaktı ve altları çıtır çıtırdı. Mara küçük plastik bir sandalyeye oturdu ve yavaş yavaş yedi. Sonra bir sonraki tezgaha, ardından bir başkasına yürüdü. O gece sokak yemeğinin en önemli kuralını öğrendi: uzun kuyruk, iyi yemek demektir.

The dumplings were hot and crispy on the bottom. Mara sat on a small plastic chair and ate them slowly. Then she walked to the next stand, and the next. That night she learned the most important rule of street food: a long line means good food.