Stoom en kleine bordjes

Mara kwam om zeven uur aan op de avondmarkt. De straat was vol licht, stoom en mensen. Elke kraam verkocht iets anders: noedels, dumplings, fruit op stokjes, koude thee. Ze had honger, maar ze wist niet waar ze moest beginnen.

Mara arrived at the night market at seven. The street was full of light, steam, and people. Every stand sold something different: noodles, dumplings, fruit on sticks, cold tea. She was hungry, but she did not know where to start.

Ze bleef staan bij een kraam met een lange rij. Een vrouw bakte dumplings in een grote platte pan. Mara keek naar de andere klanten. Ze wezen naar het menu, zeiden een getal en betaalden. Toen zij aan de beurt was, wees ze ook. Vijf, alstublieft, zei ze. De vrouw knikte en glimlachte.

She stopped at a stand with long lines. A woman cooked dumplings in a big flat pan. Mara watched the other customers. They pointed at the menu, said a number, and paid. When it was her turn, she pointed too. "Five, please," she said. The woman nodded and smiled.

De dumplings waren heet en knapperig aan de onderkant. Mara zat op een klein plastic stoeltje en at ze langzaam op. Daarna liep ze naar de volgende kraam, en de volgende. Die avond leerde ze de belangrijkste regel van streetfood: een lange rij betekent goed eten.

The dumplings were hot and crispy on the bottom. Mara sat on a small plastic chair and ate them slowly. Then she walked to the next stand, and the next. That night she learned the most important rule of street food: a long line means good food.