Ateşin Yanındaki Sandalye

Pansiyon limanın yukarısında duruyordu, kapısı rüzgâr almayan tarafta; bu adalarda kapıyı zaten o tarafa yaparsınız. Evi bir North Ronaldsay koyunu işletiyordu, takımadanın kuzey ucunda deniz yosunuyla yaşayan kıyı koyunlarından biri. Polly üzerinden yağmur suları akarak holde durdu. "Boş odanız var mı?"

The guesthouse stood above the harbour with its door on the sheltered side, which on these islands is the side you build a door on. It was kept by a North Ronaldsay ewe, one of the shore sheep that live off seaweed at the north end of the archipelago. Polly stood in the hall with rain running off her. "Do you have any available rooms?"

Oda vardı. Eylülde genelde olur. Polly, "Sessiz bir oda istiyorum, lütfen," dedi. Koyun bu konuda nazik davranacak kadar bekledi. Arkadaki odalar avluya bakar, öndeki odalar suya bakar ve rüzgâr ikisini de bulur. Burada hiçbir yer, bir ziyaretçinin kastettiği anlamda sessiz değildir. Adaların bunun yerine sunduğu şey öyle sürekli bir rüzgârdır ki iki gece sonra onu duymayı bırakırsınız.

There were rooms. There usually are in September. Polly said, "I would like a quiet room, please." The ewe paused long enough to be polite about it. The rooms at the back face the yard, the rooms at the front face the water, and the wind finds both. Nowhere here is quiet in the way a visitor means it. What the islands offer instead is a wind so constant that after two nights you stop hearing it.

"Bavuluma yardım edebilir misiniz, lütfen?" Koyun çantayı kendisi yukarı taşıdı ve ateşin yanındaki bir sandalyenin dibine bıraktı; Polly'nin konuşmayı kesmesinin sebebi o sandalyeydi. İskeleti deniz odunundandı, çünkü burada ağaç yetişmez ve eski evlerdeki her tahta gelgitle gelmiştir. Sırtlığı yulaf samanındandı, sarılıp dikilerek omuzların üzerine doğru kıvrılan bir başlığa dönüştürülmüştü. Kirkwall'da David Kirkness adında bir marangoz, o çiftlik alışkanlığını bin sekiz yüzlü yılların ortasında standart bir tasarıma çevirdi.

"Could you assist me with my luggage, please?" The ewe carried the bag up herself and set it beside a chair by the fire, and the chair was the reason Polly stopped talking. Its frame was driftwood, because no tree grows here and every plank in the old houses came in on the tide. Its back was oat straw, coiled and stitched into a hood that curves forward over the shoulders. A joiner in Kirkwall named David Kirkness turned that farmhouse habit into a standard design in the middle of the eighteen hundreds.

"Çıkış saati kaçta?" diye sordu Polly, çünkü burada her şeye feribot karar verir. Sonra sandalyeye oturdu. Saman başlık kapıdan gelen cereyanı kesti, ateş ateşlerin yaptığı şeyi yapmayı sürdürdü ve tekneden beri ilk kez kendi nefesini duyabildi.

"What time is check-out?" Polly asked, because the ferry decides everything here. Then she sat down in the chair. The straw hood cut the draught off the door, the fire went on doing what fires do, and for the first time since the boat she could hear herself breathing.