நெருப்புக்கு அருகில் ஒரு நாற்காலி

விருந்தினர் இல்லம் துறைமுகத்திற்கு மேலே, காற்று படாத பக்கத்தில் கதவுடன் நின்றது. இந்தத் தீவுகளில் கதவு வைக்க வேண்டிய பக்கம் அதுதான். வடக்கு ரொனால்ட்சே இனத்து ஒரு செம்மறி அதை நடத்தி வந்தது. தீவுக் கூட்டத்தின் வடக்கு முனையில் கடற்பாசியை உண்டு வாழும் கரை ஆடுகளில் அதுவும் ஒன்று. மழைநீர் வழிய பாலி நடைகூடத்தில் நின்றாள். "காலியான அறைகள் ஏதேனும் உள்ளதா?"

The guesthouse stood above the harbour with its door on the sheltered side, which on these islands is the side you build a door on. It was kept by a North Ronaldsay ewe, one of the shore sheep that live off seaweed at the north end of the archipelago. Polly stood in the hall with rain running off her. "Do you have any available rooms?"

அறைகள் இருந்தன. செப்டம்பரில் பொதுவாக இருக்கும். "தயவுசெய்து, அமைதியான ஓர் அறை வேண்டும்," என்றாள் பாலி. மரியாதைக்கு உரிய அளவு நேரம் ஆடு அமைதியாக இருந்தது. பின்பக்க அறைகள் முற்றத்தைப் பார்க்கின்றன, முன்பக்க அறைகள் கடலைப் பார்க்கின்றன, காற்று இரண்டையும் கண்டுபிடித்து விடும். ஒரு பயணி நினைக்கும் அர்த்தத்தில் இங்கே எந்த இடமும் அமைதியானது அல்ல. அதற்குப் பதிலாக இந்தத் தீவுகள் தருவது வேறு ஒன்று: இடைவிடாமல் வீசும் ஒரு காற்று, இரண்டு இரவுகளுக்குப் பிறகு அது காதில் விழுவதே நின்று போகும்.

There were rooms. There usually are in September. Polly said, "I would like a quiet room, please." The ewe paused long enough to be polite about it. The rooms at the back face the yard, the rooms at the front face the water, and the wind finds both. Nowhere here is quiet in the way a visitor means it. What the islands offer instead is a wind so constant that after two nights you stop hearing it.

"தயவுசெய்து என் பயணப் பையைத் தூக்க உதவ முடியுமா?" ஆடு பையைத் தானே மேலே தூக்கிச் சென்று, நெருப்புக்கு அருகில் இருந்த ஒரு நாற்காலிக்குப் பக்கத்தில் வைத்தது. அந்த நாற்காலிதான் பாலியைப் பேச்சை நிறுத்த வைத்தது. அதன் சட்டகம் கடல் கொண்டு வந்த மரம், ஏனெனில் இங்கே மரம் எதுவும் வளர்வதில்லை, பழைய வீடுகளின் ஒவ்வொரு பலகையும் அலையில் அடித்து வந்ததுதான். அதன் முதுகுப் பகுதி ஓட்ஸ் வைக்கோலால் சுருட்டித் தைக்கப்பட்டு, தோள்களுக்கு மேல் முன்னோக்கி வளையும் ஒரு குடை போல அமைந்திருந்தது. கிர்க்வாலைச் சேர்ந்த டேவிட் கிர்க்னெஸ் என்ற தச்சர், அந்தப் பண்ணை வீட்டுப் பழக்கத்தை ஆயிரத்து எண்ணூறுகளின் நடுவில் ஒரு நிலையான வடிவமைப்பாக மாற்றினார்.

"Could you assist me with my luggage, please?" The ewe carried the bag up herself and set it beside a chair by the fire, and the chair was the reason Polly stopped talking. Its frame was driftwood, because no tree grows here and every plank in the old houses came in on the tide. Its back was oat straw, coiled and stitched into a hood that curves forward over the shoulders. A joiner in Kirkwall named David Kirkness turned that farmhouse habit into a standard design in the middle of the eighteen hundreds.

"அறையைக் காலி செய்ய வேண்டிய நேரம் என்ன?" என்று பாலி கேட்டாள், ஏனெனில் இங்கே எல்லாவற்றையும் படகுதான் தீர்மானிக்கிறது. பிறகு அவள் அந்த நாற்காலியில் அமர்ந்தாள். வைக்கோல் குடை கதவின் வழியே வந்த குளிர்க் காற்றை வெட்டியது, நெருப்பு நெருப்பின் வேலையைச் செய்து கொண்டிருந்தது, படகில் இருந்து இறங்கிய பிறகு முதல் முறையாக அவள் தன் மூச்சின் ஒலியைக் கேட்க முடிந்தது.

"What time is check-out?" Polly asked, because the ferry decides everything here. Then she sat down in the chair. The straw hood cut the draught off the door, the fire went on doing what fires do, and for the first time since the boat she could hear herself breathing.