Ang Silyang Katabi ng Apoy

Nakatayo ang bahay-panuluyan sa itaas ng daungan, at nasa panig na kanlungan ang pinto nito, na siyang panig na pinaglalagyan ng pinto sa mga islang ito. Isang inahing tupa mula sa North Ronaldsay ang nagpapatakbo nito, isa sa mga tupa sa baybayin na kumakain ng damong-dagat sa hilagang dulo ng kapuluan. Nakatayo si Polly sa pasilyo habang tumutulo ang ulan mula sa kaniya. "May bakanteng kuwarto ba kayo?"

The guesthouse stood above the harbour with its door on the sheltered side, which on these islands is the side you build a door on. It was kept by a North Ronaldsay ewe, one of the shore sheep that live off seaweed at the north end of the archipelago. Polly stood in the hall with rain running off her. "Do you have any available rooms?"

May mga kuwarto. Kadalasan ay mayroon tuwing Setyembre. Sabi ni Polly, "Gusto ko sana ng tahimik na kuwarto." Sandaling huminto ang tupa nang may paggalang. Ang mga kuwarto sa likod ay nakaharap sa bakuran, ang mga kuwarto sa harap ay nakaharap sa tubig, at nahahanap ng hangin ang dalawa. Walang lugar dito na tahimik sa paraang inaasahan ng isang bisita. Ang inaalok ng mga isla ay isang hanging napakatuloy-tuloy kaya pagkatapos ng dalawang gabi ay hindi mo na ito naririnig.

There were rooms. There usually are in September. Polly said, "I would like a quiet room, please." The ewe paused long enough to be polite about it. The rooms at the back face the yard, the rooms at the front face the water, and the wind finds both. Nowhere here is quiet in the way a visitor means it. What the islands offer instead is a wind so constant that after two nights you stop hearing it.

"Maaari mo ba akong tulungan sa aking mga bagahe?" Ang tupa mismo ang nagbuhat ng bag paakyat at inilapag ito sa tabi ng isang silyang katabi ng apoy, at ang silya ang dahilan kung bakit tumigil sa pagsasalita si Polly. Yari sa kahoy na tinangay ng dagat ang balangkas nito, dahil walang punong tumutubo rito at ang bawat tabla sa mga lumang bahay ay dumating kasama ng alon. Dayami ng oats ang likod nito, pinulupot at tinahi upang maging takip na nakakurba pasulong sa ibabaw ng mga balikat. Isang karpintero sa Kirkwall na nagngangalang David Kirkness ang gumawa sa gawing iyon ng bahay-bukid na isang pamantayang disenyo noong kalagitnaan ng mga taong mil otso syentos.

"Could you assist me with my luggage, please?" The ewe carried the bag up herself and set it beside a chair by the fire, and the chair was the reason Polly stopped talking. Its frame was driftwood, because no tree grows here and every plank in the old houses came in on the tide. Its back was oat straw, coiled and stitched into a hood that curves forward over the shoulders. A joiner in Kirkwall named David Kirkness turned that farmhouse habit into a standard design in the middle of the eighteen hundreds.

"Anong oras ang check-out?" tanong ni Polly, dahil ang ferry ang nagpapasya sa lahat dito. Pagkatapos ay naupo siya sa silya. Hinarang ng dayaming takip ang lamig mula sa pinto, nagpatuloy ang apoy sa ginagawa ng mga apoy, at sa unang pagkakataon mula nang bumaba siya sa barko ay narinig niya ang sarili niyang paghinga.

"What time is check-out?" Polly asked, because the ferry decides everything here. Then she sat down in the chair. The straw hood cut the draught off the door, the fire went on doing what fires do, and for the first time since the boat she could hear herself breathing.