Napoli Körfezi

Polly, Napoli Körfezi'ne sabahın geç saatlerinde geldi. Su, yeşil cam rengindeydi. Vezüv Yanardağı, körfezin karşı tarafında, kısmen pusun ardında oturuyordu. Hava, tuz ve balıkçı teknelerinden gelen dizel kokusuyla doluydu.

Polly came in over the Bay of Naples in late morning. The water was the colour of green glass. Mount Vesuvius sat on the far side of the bay, partly hidden by haze. The air smelled of salt and diesel from fishing boats.

Kıyı şeridini takip etti. Balkonlardan sarkan çamaşırları ve sokaklardaki scooterları görebiliyordu.

She followed the shoreline. She could see laundry hanging from balconies and scooters in the streets.

Hedefi, suyun kenarındaki eski bir binaydı. Küçük bir pirinç plaka üzerinde STAZIONE ZOOLOGICA ANTON DOHRN, FONDATA 1872 yazıyordu.

Her destination was an old building on the water. A small brass plaque read STAZIONE ZOOLOGICA ANTON DOHRN, FONDATA 1872.

Polly bu yeri biliyordu. Burası, Anton Dohrn adında bir Alman zoolog tarafından kurulmuştu. Napoli Körfezi, Avrupa'nın en zengin deniz ekosistemlerinden biridir. Enstitü, 1873'ten beri ahtapotları inceliyor. Dünyada hâlâ çalışan en eski deniz biyolojisi enstitüsüdür.

Polly knew about this place. It had been founded by a German zoologist named Anton Dohrn. The Bay of Naples is one of the richest sea ecosystems in Europe. The institute has been studying octopuses since 1873. It is the oldest marine biology institute still working in the world.

Korkuluğa tünedi. Lacivert laboratuvar önlüğü giymiş genç bir araştırmacı arka kapıyı açtı. Polly'yi gördü ve gülümsedi. "İçeri gel."

She perched on the railing. A young researcher in a navy lab coat unlocked the back door. She saw Polly and smiled. "Come on in."

Bina deniz suyu kokuyordu. Uzun koridorlar, tanklarla dolu odaların arasından geçiyordu. Cam duvarların arkasında Polly, sardalyaları, köşedeki küçük bir ahtapotu ve bir deniz tavşanını gördü.

The building smelled of seawater. Long corridors ran between rooms full of tanks. Through the glass walls, Polly saw sardines, a small octopus in a corner, and a sea hare on a kelp blade.

Araştırmacının adı Chiara Bianchi'ydi. Dokuz yıldır kafadanbacaklıların bilişsel yeteneklerini inceliyordu. "Ahtapotlar buradaki en zeki hayvanlar," dedi. "Ya da en azından bilinçli olduklarından emin olduğumuz en zekileri."

The researcher's name was Chiara Bianchi. She had been studying cephalopod cognition for nine years. "The octopuses are the smartest animals here," she said. "Or at least the smartest ones we are sure are conscious."

Yuvarlak, yüksek bir tanka geldiler. Yanında bir kartta PASTA, 2.3KG, GPO yazıyordu. İçeride, plastik bir borunun içinde kıvrılmış dev bir Pasifik ahtapotu vardı. Sekiz kolu düzenli bir şekilde kendine sarılmıştı. Bir altın göz, camın ardından izliyordu.

They came to a tall round tank. A card on the side read PASTA, 2.3KG, GPO. Inside, folded into a coil of plastic pipe, was a giant Pacific octopus. Eight arms wrapped tidily around itself. One golden eye watched through the glass.

Chiara kahvesini bıraktı. "Pasta," dedi, "Polly ile tanış."

Chiara set her coffee down. "Pasta," she said, "meet Polly."

Ahtapot hareket etmedi. Ama gözü Polly'den ayrılmadı.

The octopus did not move. But its eye stayed on Polly.

"Kenara tünebilirsin," dedi Chiara. "Seni ıslatmaz. Sabahları sakindir. Öğleden sonraları ise daha zeki olur."

"You can perch on the rim," Chiara said. "She will not splash you. She is calm in the mornings. She gets clever in the afternoons."