De Baai van Napels

Polly kwam laat in de ochtend over de Baai van Napels aan. Het water had de kleur van groen glas. De Vesuvius stond aan de andere kant van de baai, deels verborgen door nevel. De lucht rook naar zout en diesel van vissersboten.

Polly came in over the Bay of Naples in late morning. The water was the colour of green glass. Mount Vesuvius sat on the far side of the bay, partly hidden by haze. The air smelled of salt and diesel from fishing boats.

Ze volgde de kustlijn. Ze zag wasgoed hangen aan balkons en scooters in de straten.

She followed the shoreline. She could see laundry hanging from balconies and scooters in the streets.

Haar bestemming was een oud gebouw aan het water. Een kleine koperen plaquette las STAZIONE ZOOLOGICA ANTON DOHRN, FONDATA 1872.

Her destination was an old building on the water. A small brass plaque read STAZIONE ZOOLOGICA ANTON DOHRN, FONDATA 1872.

Polly kende deze plek. Het was opgericht door een Duitse zoöloog genaamd Anton Dohrn. De Baai van Napels is een van de rijkste zee-ecosystemen in Europa. Het instituut bestudeert sinds 1873 octopussen. Het is het oudste nog werkende mariene biologisch instituut ter wereld.

Polly knew about this place. It had been founded by a German zoologist named Anton Dohrn. The Bay of Naples is one of the richest sea ecosystems in Europe. The institute has been studying octopuses since 1873. It is the oldest marine biology institute still working in the world.

Ze ging op de reling zitten. Een jonge onderzoeker in een marineblauwe laboratoriumjas ontgrendelde de achterdeur. Ze zag Polly en glimlachte. "Kom binnen."

She perched on the railing. A young researcher in a navy lab coat unlocked the back door. She saw Polly and smiled. "Come on in."

Het gebouw rook naar zeewater. Lange gangen liepen tussen kamers vol tanks. Door de glazen wanden zag Polly sardines, een kleine octopus in een hoek en een zeenaaktslak op een kelpblad.

The building smelled of seawater. Long corridors ran between rooms full of tanks. Through the glass walls, Polly saw sardines, a small octopus in a corner, and a sea hare on a kelp blade.

De onderzoeker heette Chiara Bianchi. Ze bestudeerde al negen jaar de cognitie van koppotigen. "De octopussen zijn de slimste dieren hier," zei ze. "Of in ieder geval de slimste waarvan we zeker weten dat ze bewust zijn."

The researcher's name was Chiara Bianchi. She had been studying cephalopod cognition for nine years. "The octopuses are the smartest animals here," she said. "Or at least the smartest ones we are sure are conscious."

Ze kwamen bij een hoge ronde tank. Een kaartje aan de zijkant las PASTA, 2,3KG, GPO. Binnenin, opgerold in een stuk plastic pijp, zat een reuzenpijlinktvis. Acht armen waren netjes om zichzelf gewikkeld. Een gouden oog keek door het glas.

They came to a tall round tank. A card on the side read PASTA, 2.3KG, GPO. Inside, folded into a coil of plastic pipe, was a giant Pacific octopus. Eight arms wrapped tidily around itself. One golden eye watched through the glass.

Chiara zette haar koffie neer. "Pasta," zei ze, "ontmoet Polly."

Chiara set her coffee down. "Pasta," she said, "meet Polly."

De octopus bewoog niet. Maar zijn oog bleef op Polly gericht.

The octopus did not move. But its eye stayed on Polly.

"Je kunt op de rand gaan zitten," zei Chiara. "Ze zal je niet nat maken. Ze is 's ochtends rustig. 's Middags wordt ze slim."

"You can perch on the rim," Chiara said. "She will not splash you. She is calm in the mornings. She gets clever in the afternoons."