Tarçın Kokusu

Marta küçük bir dairede tek başına yaşıyordu. Yeni komşusu Doña Pilar yaşlı bir kadındı. Bazen asansörde karşılaşıyorlardı ama konuşmuyorlardı.

Marta lived alone in a small apartment. Her new neighbor, Doña Pilar, was an old woman. They saw each other in the elevator sometimes, but they did not talk.

Bir pazar sabahı Marta yürüyüşe çıkmak için kapısını açtı. Yerde küçük bir tabak vardı. Tabağın üzerinde bir parça pasta duruyordu. Pasta tarçın ve portakal kokuyordu.

One Sunday morning, Marta opened her front door to go for a walk. There was a small plate on the floor. On the plate was a piece of cake. The cake smelled like cinnamon and oranges.

Bir not da vardı. "Bu benim büyükannemin tarifi. Fazla yaptım. Binaya hoş geldin. — Pilar."

There was a note. "It is my grandmother's recipe. I made too much. Welcome to the building. — Pilar."

Marta pastayı mutfak masasında yedi. Uzun zamandır yediği en güzel pastaydı. Pilar'a nasıl teşekkür edeceğini bilmiyordu. Pasta yapmayı bilmiyordu. Büyükannesinden kalan bir tarifi de yoktu.

Marta ate the cake at her kitchen table. It was the best cake she had eaten in a long time. She did not know how to thank Pilar. She did not bake. She did not have a recipe from her grandmother.

Sonunda bir kart yazdı. "Teşekkür ederim. Pasta harikaydı. Alışverişte yardıma ihtiyacın olursa lütfen kapımı çal." Kartı Pilar'ın kapısının altından bıraktı. Artık başlayacak bir şeyleri vardı.

Finally, she wrote a card. "Thank you. The cake was wonderful. If you ever need help with shopping, please knock." She left the card under Pilar's door. Now they had something to start with.