இரண்டு கிலோ பொறுமை

சனிக்கிழமை காலையில், அனா முதல் முறையாக சந்தைக்கு நடந்து சென்றாள். அவள் வாரத்திற்கான பழங்களும் காய்கறிகளும் வாங்க விரும்பினாள். சந்தை மக்களாலும், குரல்களாலும், பிரகாசமான நிறங்களாலும் நிறைந்திருந்தது.

On Saturday morning, Ana walked to the market for the first time. She wanted to buy fruit and vegetables for the week. The market was full of people, voices, and bright colors.

அவள் தக்காளி விற்கும் ஒரு சிறிய கடையில் நின்றாள். "எவ்வளவு விலை?" என்று கேட்டாள். மேசைக்குப் பின்னால் இருந்த வயதான மனிதர் அவளைப் பார்த்தார். "சாலட்டுக்கா இல்லை குழம்புக்கா?" என்று கேட்டார். அனாவுக்கு என்ன பதில் சொல்வதென்று தெரியவில்லை.

She stopped at a small stand with tomatoes. "How much, please?" she asked. The old man behind the table looked at her. "For salad or for sauce?" he said. Ana did not know what to answer.

"சாலட்டுக்கு," என்று கடைசியில் சொன்னாள். அந்த மனிதர் தலையை ஆட்டினார். அவர் ஒரு பெட்டியைக் காட்டினார். "இவை சாலட்டுக்கு. கெட்டியானவை. நல்ல நிறம்." அவர் இன்னொரு பெட்டியைக் காட்டினார். "இவை குழம்புக்கு. மென்மையானவை, நல்ல சிவப்பு, இனிப்பு." அவர் சிரித்தார். "வேறு வேறு தக்காளி, வேறு வேறு வேலை."

"For salad," she said finally. The man shook his head. He pointed at one box. "These for salad. Firm. Good color." He pointed at another box. "These for sauce. Soft, very red, sweet." He smiled. "Different tomato, different work."

அனா ஒவ்வொரு பெட்டியிலிருந்தும் ஒரு கிலோ வீதம் வாங்கினாள். அந்த மனிதர் அவற்றை கவனமாக காகிதத்தில் சுற்றினார். அவர் அவளுக்கு ஒரு சிறிய எலுமிச்சையை பரிசாகக் கொடுத்தார். "உங்கள் சாலட்டுக்கு," என்று சொன்னார்.

Ana bought one kilo from each box. The man wrapped them carefully in paper. He gave her a small lemon as a gift. "For your salad," he said.

வீட்டுக்குத் திரும்பியதும், அவள் சமையலறை மேசையில் அமர்ந்து தன் பையைப் பார்த்தாள். தக்காளியை விட அதிகமாக ஏதோ வாங்கியது போல் உணர்ந்தாள்.

When she got home, she sat at the kitchen table and looked at her bag. She felt like she had bought more than tomatoes.