Twee kilo geduld

Zaterdagochtend ging Ana voor het eerst naar de markt. Ze wilde fruit en groenten kopen voor de week. De markt was vol mensen, stemmen en felle kleuren.

On Saturday morning, Ana walked to the market for the first time. She wanted to buy fruit and vegetables for the week. The market was full of people, voices, and bright colors.

Ze bleef staan bij een klein tomatenkraampje. „Hoeveel, alstublieft?", vroeg ze. De oude man achter de tafel keek haar aan. „Voor salade of voor saus?", zei hij. Ana wist niet wat ze moest antwoorden.

She stopped at a small stand with tomatoes. "How much, please?" she asked. The old man behind the table looked at her. "For salad or for sauce?" he said. Ana did not know what to answer.

„Voor salade", zei ze uiteindelijk. De man schudde zijn hoofd. Hij wees naar een kist. „Deze voor salade. Stevig. Mooie kleur." Hij wees naar een andere kist. „Deze voor saus. Zacht, heel rood, zoet." Hij glimlachte. „Andere tomaat, ander werk."

"For salad," she said finally. The man shook his head. He pointed at one box. "These for salad. Firm. Good color." He pointed at another box. "These for sauce. Soft, very red, sweet." He smiled. "Different tomato, different work."

Ana kocht een kilo uit elke kist. De man wikkelde ze zorgvuldig in papier. Hij gaf haar een kleine citroen als cadeau. „Voor uw salade", zei hij.

Ana bought one kilo from each box. The man wrapped them carefully in paper. He gave her a small lemon as a gift. "For your salad," he said.

Toen ze thuiskwam, ging ze aan de keukentafel zitten en keek naar haar tas. Ze had het gevoel meer gekocht te hebben dan alleen tomaten.

When she got home, she sat at the kitchen table and looked at her bag. She felt like she had bought more than tomatoes.