Δύο Κιλά Υπομονής

Το Σάββατο το πρωί, η Άννα πήγε για πρώτη φορά στη λαϊκή αγορά. Ήθελε να αγοράσει φρούτα και λαχανικά για την εβδομάδα. Η αγορά ήταν γεμάτη κόσμο, φωνές και έντονα χρώματα.

On Saturday morning, Ana walked to the market for the first time. She wanted to buy fruit and vegetables for the week. The market was full of people, voices, and bright colors.

Σταμάτησε σε έναν μικρό πάγκο με ντομάτες. «Πόσο κάνουν, παρακαλώ;» ρώτησε. Ο ηλικιωμένος άντρας πίσω από το τραπέζι την κοίταξε. «Για σαλάτα ή για σάλτσα;» της είπε. Η Άννα δεν ήξερε τι να απαντήσει.

She stopped at a small stand with tomatoes. "How much, please?" she asked. The old man behind the table looked at her. "For salad or for sauce?" he said. Ana did not know what to answer.

«Για σαλάτα», είπε τελικά. Ο άντρας κούνησε το κεφάλι του. Έδειξε ένα κιβώτιο. «Αυτές για σαλάτα. Σφιχτές. Καλό χρώμα.» Έδειξε ένα άλλο κιβώτιο. «Αυτές για σάλτσα. Μαλακές, πολύ κόκκινες, γλυκές.» Χαμογέλασε. «Διαφορετική ντομάτα, διαφορετική δουλειά.»

"For salad," she said finally. The man shook his head. He pointed at one box. "These for salad. Firm. Good color." He pointed at another box. "These for sauce. Soft, very red, sweet." He smiled. "Different tomato, different work."

Η Άννα αγόρασε ένα κιλό από κάθε κιβώτιο. Ο άντρας τις τύλιξε προσεκτικά σε χαρτί. Της έδωσε ένα μικρό λεμόνι δώρο. «Για τη σαλάτα σου», της είπε.

Ana bought one kilo from each box. The man wrapped them carefully in paper. He gave her a small lemon as a gift. "For your salad," he said.

Όταν έφτασε σπίτι, κάθισε στο τραπέζι της κουζίνας και κοίταξε την τσάντα της. Ένιωσε σαν να είχε αγοράσει κάτι περισσότερο από ντομάτες.

When she got home, she sat at the kitchen table and looked at her bag. She felt like she had bought more than tomatoes.