Το Λάθος Βιβλιοπωλείο

Ο Λούκας παράγγειλε έναν καφέ και κάθισε στη γωνιά του καφενείου που ήταν άδεια. Έβγαλε το βιβλίο του και προσπάθησε να διαβάσει. Όμως ο άντρας στο διπλανό τραπέζι τον κοιτούσε επίμονα.

Lucas ordered a coffee and sat in the empty corner of the café. He took out his book and tried to read. But the man at the next table was watching him.

«Αυτή είναι μια πολύ παλιά έκδοση», είπε ο άντρας. Ο Λούκας σήκωσε το βλέμμα του. Ο άντρας φορούσε ένα βαρύ σακάκι, παρόλο που το καφενείο ήταν ζεστό. «Κάποτε πουλούσα τέτοια βιβλία. Στη γωνία εδώ κοντά. Το μαγαζί δεν υπάρχει πια.»

"That's a very old edition," the man said. Lucas looked up. The man was wearing a heavy jacket, even though the café was warm. "I used to sell books like that one. Around the corner. The shop is gone now."

«Δεν υπάρχει;» ρώτησε ο Λούκας. Ένιωσε άβολα, αλλά δεν ήξερε πώς να τελειώσει τη συζήτηση. «Τι είδους μαγαζί ήταν;»

"Gone?" Lucas asked. He felt awkward, but he didn't know how to leave the conversation. "What kind of shop?"

Ο άντρας γέλασε σιγανά. «Παλιά βιβλία. Σαράντα χρόνια. Μετά το κτίριο πουλήθηκε σε μια τράπεζα. Η τράπεζα έκλεισε κι αυτή, πριν από τρία χρόνια. Τώρα είναι κατάστημα ρούχων.» Κοίταξε έξω από το παράθυρο. «Κάθε φορά που περνάω από εκεί, ξεχνιέμαι για ένα δευτερόλεπτο. Σχεδόν μπαίνω μέσα.»

The man laughed quietly. "Old books. Forty years. Then the building was sold to a bank. The bank closed too, three years ago. Now it's a clothing store." He looked out the window. "Every time I pass by, I forget for one second. I almost go inside."

Ο Λούκας έκλεισε το βιβλίο του και άκουσε προσεκτικά. Ο άντρας δεν ζητούσε τίποτα. Απλώς ήθελε να πει σε κάποιον για ένα μέρος που κάποτε υπήρχε εκεί.

Lucas closed his book and listened. The man did not ask for anything. He just wanted to tell someone about a place that used to be there.