Ağaçların Yavaş Kalp Atışı

Geceleyin, tam bir sessizlikte, bilim insanları ağaç sıralarına lazer tuttular ve beklediler. Buldukları şey bir bitkiden çok uyuyan bir hayvana benziyordu: birkaç saatte bir yükselip alçalan, ağacın tamamında aynı anda dolaşan yavaş ve düzenli bir nabız.

At night, in complete stillness, scientists pointed lasers at rows of trees and waited. What they found looked less like a plant and more like a sleeping animal: a slow, steady pulse, rising and falling every few hours, moving through the entire tree at once.

Dallar yaklaşık bir santimetre kadar, ritmik biçimde inip kalkıyordu; sanki bütün ağaç yavaşça nefes alıyordu. Araştırmacılar artık gövdenin kendisinin aktif olarak sıkışıyor olabileceğini, suyu ksilem denen iç borulardan yukarı itmeye yardım ettiğini, yalnızca pasif emilime dayanmadığını düşünüyor. Dakikada yaklaşık yetmiş ya da seksen kez tekrarlayan insan kalbinin aksine, bir ağacın nabzı tek bir döngüyü tamamlamak için birkaç saat harcayabiliyor.

Branches shifted up and down by roughly a centimetre, rhythmically, as if the whole tree were gently breathing. Researchers now believe the trunk itself may be actively squeezing, helping push water up through internal tubes called xylem rather than simply relying on passive absorption. Unlike a human heartbeat, which repeats around seventy or eighty times a minute, a tree's pulse can take several hours to complete a single cycle.

Tuhaf bir düşünce: ağaçlarla dolu bir bahçe, her biri kendi özel ve son derece yavaş takviminde kendi halinde atıyor; karanlıkta doğru aletle izliyor olmadıkça tamamen görünmez.

It is a strange thought: a garden full of trees, each one quietly pulsing on its own private, extremely slow schedule, completely invisible unless you happen to be watching in the dark with the right kind of instrument.