De trage hartslag van bomen

's Nachts, in volledige stilte, richtten wetenschappers lasers op rijen bomen en wachtten af. Wat ze vonden leek minder op een plant en meer op een slapend dier: een trage, gelijkmatige puls die om de paar uur opkomt en wegzakt, en die door de hele boom tegelijk trekt.

At night, in complete stillness, scientists pointed lasers at rows of trees and waited. What they found looked less like a plant and more like a sleeping animal: a slow, steady pulse, rising and falling every few hours, moving through the entire tree at once.

Takken kwamen ritmisch ongeveer een centimeter omhoog en weer omlaag, alsof de hele boom rustig ademde. Onderzoekers denken nu dat de stam zelf actief kan knijpen en zo helpt om water omhoog te duwen door interne buisjes die xyleem heten, in plaats van alleen te vertrouwen op passieve opname. Anders dan een menselijke hartslag, die ongeveer zeventig tot tachtig keer per minuut klopt, kan een boom uren nodig hebben voor een enkele cyclus.

Branches shifted up and down by roughly a centimetre, rhythmically, as if the whole tree were gently breathing. Researchers now believe the trunk itself may be actively squeezing, helping push water up through internal tubes called xylem rather than simply relying on passive absorption. Unlike a human heartbeat, which repeats around seventy or eighty times a minute, a tree's pulse can take several hours to complete a single cycle.

Het is een vreemde gedachte: een tuin vol bomen, elk met zijn eigen, uiterst trage ritme, volledig onzichtbaar tenzij je toevallig in het donker staat te kijken met het juiste instrument.

It is a strange thought: a garden full of trees, each one quietly pulsing on its own private, extremely slow schedule, completely invisible unless you happen to be watching in the dark with the right kind of instrument.