Sis Arkasından Kapanıyor

Son öğleden sonrasında Polly bir kez daha kıyının çok üstüne tırmandı: çay teraslarının, iki gölüyle kraterin ve priolonun hâlâ defne ağaçlarının derinliğinden seslendiği sessiz ormanın üzerine. Yukarıdan ada tam olarak ne ise öyle görünüyordu: hâlâ hafifçe ılık, hâlâ yavaşça yeşile soğuyan uzun bir eski yanardağ zinciri.

On her last afternoon, Polly climbed high above the coast one more time, above the tea terraces, the crater with its two lakes, and the quiet forest where the priolo still calls from deep in the laurel trees. From up there the island looked exactly like what it is: one long chain of old volcanoes, still faintly warm, still slowly cooling into green.

Aşağıda balıkçı tekneleri limana dönüyordu; kararan denizde ince izler bırakan küçük beyaz şekiller. Kıyı yolu boyunca ışıklar birer birer yanıyordu. Sahile yakın bir yerden odun dumanı kokusu yükseliyor, tuzlu havanın son kalıntısına karışıyordu.

Fishing boats were heading back into the harbor below, small white shapes trailing thin wakes across a darkening sea, and lights were coming on one by one along the coast road. The smell of woodsmoke drifted up from somewhere near the shore, mixing with the last of the salt air.

Okyanustan bütün hafta olduğu gibi bir sis kütlesi geldi; önce kraterin, sonra çay tarlalarının, sonra da limanın üstünden kayarak bütün adayı ayaklarının altında gözden sildi. Polly bunu daha önce de izlemişti: sabırlı ve telaşsız, sanki ada bir anda değil de yavaş yavaş kaybolmayı tercih ediyormuş gibi.

A bank of fog rolled in off the ocean the way it had all week, sliding first over the crater, then the tea fields, then the harbor itself, folding the whole island out of sight beneath her. Polly had watched it do this before, patient and unhurried, as if the island preferred to disappear slowly rather than all at once.

Ufukta son ışık hâlâ tutunurken açık suya doğru döndü; arkasında akşam yemeğini hâlâ yer altında pişiren, çayını hâlâ yaprak yaprak dikkatle yetiştiren ve eski bir ormanın derinliğinde küçük gri bir kuşu hâlâ güvende tutan bir ada bıraktı.

She turned out over open water while the last of the light held on the horizon, leaving behind an island still cooking its dinner underground, still growing its tea one careful leaf at a time, and still, somewhere deep in an old forest, keeping a small grey bird safe.