Η Ομίχλη Κλείνει Πίσω Της

Το τελευταίο της απόγευμα, η Πόλι ανέβηκε ψηλά πάνω από την ακτή άλλη μια φορά, πάνω από τις αναβαθμίδες του τσαγιού, τον κρατήρα με τις δύο λίμνες και το ήσυχο δάσος όπου ο πριόλο φωνάζει ακόμη βαθιά μέσα στις δάφνες. Από εκεί ψηλά το νησί έμοιαζε ακριβώς με αυτό που είναι: μια μακριά αλυσίδα από παλιά ηφαίστεια, ακόμη αχνά ζεστά, που κρυώνουν αργά και γίνονται πράσινα.

On her last afternoon, Polly climbed high above the coast one more time, above the tea terraces, the crater with its two lakes, and the quiet forest where the priolo still calls from deep in the laurel trees. From up there the island looked exactly like what it is: one long chain of old volcanoes, still faintly warm, still slowly cooling into green.

Ψαρόβαρκες γύριζαν στο λιμάνι από κάτω, μικρά λευκά σχήματα που άφηναν λεπτούς απόνερους πάνω σε μια θάλασσα που σκοτείνιαζε, και τα φώτα άναβαν ένα ένα κατά μήκος του παραλιακού δρόμου. Η μυρωδιά από καμένα ξύλα ανέβαινε από κάπου κοντά στην ακτή και ανακατευόταν με την τελευταία αλμύρα του αέρα.

Fishing boats were heading back into the harbor below, small white shapes trailing thin wakes across a darkening sea, and lights were coming on one by one along the coast road. The smell of woodsmoke drifted up from somewhere near the shore, mixing with the last of the salt air.

Ένα στρώμα ομίχλης ήρθε από τον ωκεανό όπως έκανε όλη την εβδομάδα, γλιστρώντας πρώτα πάνω από τον κρατήρα, μετά πάνω από τα χωράφια με το τσάι, και μετά πάνω από το ίδιο το λιμάνι, διπλώνοντας ολόκληρο το νησί μακριά από τα μάτια της. Η Πόλι το είχε ξαναδεί να το κάνει αυτό, υπομονετικά και χωρίς βιασύνη, σαν να προτιμούσε το νησί να εξαφανίζεται σιγά σιγά αντί μονομιάς.

A bank of fog rolled in off the ocean the way it had all week, sliding first over the crater, then the tea fields, then the harbor itself, folding the whole island out of sight beneath her. Polly had watched it do this before, patient and unhurried, as if the island preferred to disappear slowly rather than all at once.

Έστριψε προς τα ανοιχτά όσο το τελευταίο φως κρατούσε ακόμη στον ορίζοντα, αφήνοντας πίσω της ένα νησί που μαγειρεύει ακόμη το δείπνο του κάτω από τη γη, που καλλιεργεί ακόμη το τσάι του ένα προσεκτικό φύλλο τη φορά, και που κάπου, βαθιά σε ένα παλιό δάσος, κρατάει ακόμη ασφαλές ένα μικρό γκρίζο πουλί.

She turned out over open water while the last of the light held on the horizon, leaving behind an island still cooking its dinner underground, still growing its tea one careful leaf at a time, and still, somewhere deep in an old forest, keeping a small grey bird safe.