De mist sluit zich achter haar

Op haar laatste middag klom Polly nog één keer hoog boven de kust uit, boven de theeterrassen, de krater met zijn twee meren en het stille bos waar de priolo nog altijd roept diep tussen de laurierbomen. Van daarboven zag het eiland eruit als precies wat het is: één lange keten van oude vulkanen, nog vaag warm, nog langzaam afkoelend tot groen.

On her last afternoon, Polly climbed high above the coast one more time, above the tea terraces, the crater with its two lakes, and the quiet forest where the priolo still calls from deep in the laurel trees. From up there the island looked exactly like what it is: one long chain of old volcanoes, still faintly warm, still slowly cooling into green.

Beneden voeren de vissersboten terug de haven in, kleine witte vormen die dunne sporen trokken over een donker wordende zee, en langs de kustweg gingen de lichten een voor een aan. De geur van houtrook dreef omhoog vanaf ergens bij de kust en vermengde zich met het laatste beetje zilte lucht.

Fishing boats were heading back into the harbor below, small white shapes trailing thin wakes across a darkening sea, and lights were coming on one by one along the coast road. The smell of woodsmoke drifted up from somewhere near the shore, mixing with the last of the salt air.

Een mistbank rolde van de oceaan naar binnen zoals hij dat de hele week had gedaan, schoof eerst over de krater, toen over de theevelden, toen over de haven zelf, en vouwde het hele eiland onder haar uit het zicht. Polly had dit al eerder zien gebeuren, geduldig en zonder haast, alsof het eiland liever langzaam verdween dan in één keer.

A bank of fog rolled in off the ocean the way it had all week, sliding first over the crater, then the tea fields, then the harbor itself, folding the whole island out of sight beneath her. Polly had watched it do this before, patient and unhurried, as if the island preferred to disappear slowly rather than all at once.

Ze draaide weg over open water terwijl het laatste licht zich aan de horizon vasthield, en liet een eiland achter dat nog steeds zijn avondeten onder de grond kookte, nog steeds zijn thee blaadje voor blaadje verbouwde, en nog steeds, ergens diep in een oud bos, een klein grijs vogeltje veilig hield.

She turned out over open water while the last of the light held on the horizon, leaving behind an island still cooking its dinner underground, still growing its tea one careful leaf at a time, and still, somewhere deep in an old forest, keeping a small grey bird safe.