Vadiden Ayrılış

Tomas yine görevdeydi. Güneş henüz doğmuşken, Polly'yi ziyaretçi merkezi büfesinin yanında buldu. Yanında taze bir termos kahve getirmişti. Onu bir bankın üzerine koydu ve yanına oturdu.

Tomas was on duty again. He found Polly at the visitor centre kiosk just after sunrise. He had a fresh Thermos of coffee. He set it on a bench and sat down next to it.

Bir süre pek konuşmadılar. Polly kanat tüylerini düzeltti. Sabah serindi ve nehrin kokusu etrafta dolanıyordu.

They did not say much for a while. Polly preened her wing feathers. The morning was cool and smelled of the river.

"Sanırım yola çıkıyorsun," dedi sonunda Tomas.

"I imagine you're moving on," Tomas said eventually.

Polly kırmızı başını yana eğdi. Tomas yavaşça başını salladı.

Polly tilted her red head. He nodded slowly.

Ona parkın geri kalanını, henüz gitmediği yerleri anlattı. Tioga Yolu'nun yüksek kesimlerini, gölleri ve çıplak granit kubbeleriyle. Kuzeydeki diğer vadi Hetch Hetchy'yi, yüz yıldan fazla bir süre önce baraj yapılıp rezervuara dönüştürülmüş, hâlâ güzel, hâlâ çoğunlukla boş. Tuolumne Çayırları'ndaki sekoya korusunu. Bu yerlerden, on dört yılını bir dağ silsilesini tanımaya adamış birinin sakin gururuyla bahsetti.

He told her about the rest of the park, the parts she had not been to. The high country off Tioga Road, with its lakes and bare granite domes. Hetch Hetchy, the other valley to the north, dammed and turned into a reservoir more than a hundred years ago, still beautiful, still mostly empty. The grove of redwoods up in Tuolumne Meadows. He spoke of these places with the calm pride of someone who had spent fourteen years getting to know one stretch of mountains.

"Bu yer sana her şeyi gerçekten göstermiyor," dedi. "Burada yaşasan bile. Parçalar yakalıyorsun. Aladoğanlar, zambaklar, Samanyolu Çarşamba günü ama Perşembe değil. İnsanlar üç günlüğüne geliyor ve gördüklerini sanıyorlar. Bir kartpostal gördüler." Kahvesinden bir yudum aldı. "Bence bir parçayı tamamen görmek daha iyi. Sana bahsettiğim aladoğanlar? On dört yıl ve hâlâ yarın ne yapacaklarını bilmiyorum."

"This place doesn't really show you everything," he said. "Even if you live here. You catch pieces. The peregrines, the lilies, the Milky Way on Wednesday but not on Thursday. People come for three days and think they saw it. They saw a postcard." He sipped his coffee. "Better to see one piece all the way through, I think. The peregrines I told you about? Fourteen years and I still don't know what they're going to do tomorrow."

Polly, El Capitan çıkıntısından yaptığı dalışları düşündü. Bir kez bile temiz bir iniş yapamamıştı. Ancak her seferinde daha az kötü olmuştu. Bir ömür boyu daha az kötü olmaya devam edebileceğini düşündü.

Polly thought about her dives off the El Capitan ledge. She had not landed cleanly once. She had also gotten less bad at it each time. She thought she could keep getting less bad for a lifetime.

Bir servis otobüsü yanaştı. Aynı yeşil otobüs. Aynı şoför. Şoför kapıyı açarken Tomas'a el salladı. Tomas da karşılık verdi.

A shuttle bus pulled in. The same green bus. The same driver. The driver waved at Tomas as she opened the door. Tomas waved back.

"Hadi bakalım," dedi. Ayağa kalktı. Kahvesini bitirmemişti.

"Off you go," he said. He stood up. He had not finished his coffee.

Polly mavi-yeşil kanatlarını gerdi. Servis kapısı hâlâ açıktı. Sabah ormanının ısınan çam kokusunu, otobüsün hafif dizel kokusunu ve ötedeki nehrin kokusunu alabiliyordu.

Polly stretched her blue-teal wings. The shuttle door was still open. She could smell the warming pine of the morning forest and the faint diesel of the bus and the river beyond.

Bankın korkuluğundan havalandı, ziyaretçi merkezinin üzerinde bir kez döndü ve yükseldi. Vadi geride kaldı. Solunda El Capitan, sağında Half Dome vardı. Merced Nehri vadinin tabanında akıyordu.

She lifted off from the bench railing, circled once over the visitor centre, and climbed. The valley dropped away. El Capitan stood on the left. Half Dome on the right. The Merced ran the floor.

Kenarına geldiğinde batıya döndü. Aşağıda, bir aladoğan, uçurum yüzeyinde küçük bir kırlangıç sürüsünü avlıyordu. Polly yarım dakika kadar onu izledi. Sonra istediği rüzgarı buldu ve onunla birlikte parkın dışına doğru süzüldü.

At the rim, she banked west. Below her, a peregrine was hunting a small flock of swifts along the cliff face. Polly watched it for half a minute. Then she found the wind she wanted and let it carry her out of the park.

Arkasında, Tomas çayıra doğru ilerlemeye başlamıştı bile. Elinde bir klemens vardı. Bugün, yarın ve gelecek yıl işaretlenecek mısır zambakları olacaktı.

Behind her, Tomas was already moving on toward the meadow. He had a clipboard out. There would be corn lilies to mark today, and tomorrow, and next year.